Page 1529

شماره (پنجم) سال دوم تربیة اطفال (3) بچه را بكارهائیكه مطابق تخیلات بلند والدین و مجیب و مرغوب آنها باشد ابداً مجبور نباید کرد بلكه «انتخاب کار» و«تعین وقت»را برضای خود او باید گذاشت درینصورت به بچه با هدایات صحیح و درست اعتماد کردن لازم است ـ او کار محوله را به نهایت دیانتداری و هوشیاری انجام خواهد داد. اینکه گویند «اطفال از کار میگریزند» یا نفرت میکنند «صحت ندارد» زیرا اطفال بالطبع بچیزی کار کردن خواشمند میباشند پس اگر خود او را برای انتخاب مختار بسازند بهتر است. دختر يك ساله حاضر است با مادر خود مثل او در خیاطی دست بزند بلکه اگر اجازه بدهند با جسم ضعیف و دستهای كوچك خود در هر کاری برای كمك مادر حاضر و آماده خواهد بود (1) بچه باید ببا زیهائی مشغول باشدکه بواسطه آنها قوت فکری و قوت عملی هر دو را صرف کرده بتواند در ینصورت شور و فغان او کم شده سکون و سکوت زیاد بهم میرساند «بازی» برای بچه از لزومات است و «تفریح» برای دماغش سود مند. نتایج عدم تربیة والدین عنفوان شباب و ایام عیش و مسرت اوسطاً تا بیست یا بیست و دو سال میباشد. زان بعد در قوای جسمانی و ذهنی استرخائی آغاز میگردد ـ درینوقت آدم اکثر بكدام مرض مزمنی دو چار میشود که همان مرض تا بانجام حیات رفاقت میکند. افراط عیش و مسرت زیاد حدود فطرت و نوامیس طبیعت را گسیختن است ـ بلكه اگر دقت شود تعبیر صحیح ازینگونه افراط جز به «سکر دماغی» و «مخموری زیاد» چیز دیگر گفته نمیشود که زن و مرد شگفتگی شباب شانرا از دست داده «جودت جوش» و «عزیمت» خود را ضائع و «صحت استعداد عمل» و «قوت طبیعی» را فنا میکنند، اینهمه از باعث افراط قوت عمل است زیرا که او لاد را از ابتدا (1) ازینرو ضروریست که نصاب تعلیم را مطابق بضروریات طفل سازیم، نه اینکه طفل عاجز را يك پرزه ماشین نظام تعلیمات خود بگردا نیم. 432