Page 1443

شماره (چهارم) سال دوم شعرای افغا نستان (٣٩) من بنده را بشعر بسي دستگاه نبود زين پيش ورنه مدح تو گفتی ازین مهان وا كنون كه دستگاه قوی گشت و دست نيز بی مدح تو مرا نه پذیرفت سیستان راهی دراز و دور زپس کردم ای ملك تا من بكام دل برسيدم بدين مكان بر آرزوی آنكه كنم خدمتت قبول امروز آرزوی دل من بمن رسان وقتی نمود بخت بمن این در نشاط کز خرمی جهان نشناسد کس ازجنان وقت بهار تازه و نوروز و دلفریب گشته همه زمین و هوا پر ز مشك و بان تاج درخت باغ همه لعل گون گهر فرش سرای راغ همه سبز پر نیان هر ساعتی سرشك گلاب از هوا چكد هر لحظة نسیم گل آید ز بوستان فرخنده باد بر ملك اين روز گار عيد وين فصل فرخجسته و نو روز دلستان تا این هوا بسيط بود این زمین بجای تا آن یکی سبك بود و اين دگر گران ای طبع تو هوای دگر با هوا بباش وی حکم تو زمين دگر با زمين بمان مرگ سلطان محمود غزنوی شهر غز نین نه همان است كه من دیدم پار چه فتاده است که امسال دگرگون شد كار؟ خانه ها بینم پر نوحه و پر بانگ و خروش نوحه و بانگ و خروشی که کند روح فگار مهتران بینم بر روی زنان همچو زنان چشم ها کرده ز خونابه برنگ گلنار حا جبان بينم خسته دل و پوشيده سيه كله افگنده یکی از سر و دیگر دستار با توان بینم بیرون شده از خانه بكوی بر در میدان گریان و خروشان هموار خواجگان بينم برداشته از پيش دو دست دست ها بر سر و سرها زده اندر دیوار عاملان بینم باز آمده غمگین ز عمل کار نا کرده و نا رفته بدیوان شمار این همان لشکر باند كه من ديدم دی وین همان شهر و زمین است که من دیدم پار ٣٦٤