Page 1442

شماره ( چهارم ) سال دوم مجله کابل ( ۳۸ ) نه رنگ آن تباه کند تربت زمین نه نقش او فرو سترد گردش زمان بنموده نیز تعبیه در وي بيان حال واندیشه را نیاز بر آن کرده پاسبان هر ساعتی بشارت دادی مرا خرد کاین حله من ترا برسانم بنام و نان این حله نیست بافته از جنس حله ها این را تواز قیاس دگر حله ها مدان این را زبان نهاد و خرد رشت و عقل بافت نقاش بود دست و ضمیر اندران میان تا نقش کرد و بر سر هر نقش بر نوشت تحمید بو المظفر شاه چغانیان میر احمد محمد شاه سپه پناه آن شهریار کشور گیر جهان ستان گرد سرای اوست همه سیر آفتاب سوی بقای اوست همه چشم آسمان از بیم خویش تیره شود بر سپهر تیر گر روز کینه دست برد سوی تیر دان وای آنکه سر زطاعت او باز پس کشد گردد سرش بمعرکه تاج سرسنان روزی که سایه گردد بر تیغ او سپر روزی که مایه گیرد از تیر او کمان شیر درنده دیده فرو افگند زچشم پیل دمنده زهره بر اندازد از دهان بر پیل گرز او بسه پاره کند کر برشیر تیغ او بدو نیمه کند میان ای شاه شاهزاده و شاهی بتو بزرگ فرخنده فخر دولت و دولت بتو جوان جائی که بر کشند مصاف از برمضاف و آهن سلب شوند یلان از پس یلان از رویها بروید گلهای شنبلیذ بر تیغها بخندد اغصان ار غوان آن دشت را که رزمگه تو بر آن بود دریای خون لقب شود و کوه استخوان آنکس که روز جنگ هزیمت شود زتو تا هست جامه گیرد ازو رنگ زعفران روزی درخش تیغ تو بر آتش اوفتاد آتش ز بیم تیغ تو در سنگ شد نهان و اکنون چو آهنی زبر سنگ برجهد آسیمه گردد و شود اندر جهان جهان تا تو بصدر ملك نشستی قبادوار هرگز براه نخشب و راه قبا دیان بی سیم سائل تو نرفت آنچه قافله بی زر زایر تو نشد آنچه کاروان ای برهمه هوای دل خویش کامگار وی برهمه مراد دل خویش کامران ای خسروی که مملکت اندر سرای تو آب حیات خورده بود زنده جاودان ٣٦٣