Page 138

صفحۀ (١٥) سال اول – مجلۀ کابل شماره (٣) اسلوب وصحت معانی که محصول بادۀ بی خمار عشق حقایق و بدست آوردن زندگانی حکیمانه که انتهای آرزوی بشر است ازان پدید و آشکار است و یقین میرود که برهمین وزن و پخته گی کلام و اسلوب بیان که مناسبتی از روی وزن و بحر به مخزن الاسرار نظامی و مطلع الانوار خسرو دهلوی و از روی معنی و پخته گی کلام به اشعار حکیمانه حکیم سنائی غزنوی و رباعیات حکیم عمر خیام لوگری دارد اثر مستقلی داشته است که متأسفانه غیر از سه فرد فوق ما بقی آن در تذکره ها و سفائن و مجموعۀ شعرا ملاحظه نگردید. سرور گویا از انجمن ادبی امروز روز گار کمال است و کار عام خرم کسیکه گشت درین عصر یار عام این گلشن آب میخورد از چشمۀ سار خضر هرگز نشد دو چار خزان نو بهار عام هر دم خورد ز نخل برومند او ثمر مسعود ملتی که شود آبیار عام مقبل کسیکه پرورد این نونهال فضل اقبال و عز و جاه بود برگ و بار عام عاقل نمیکند بجهان اختیار جهل زانرو که شرط عقل بود اختیار عام سودی نمیکند بجز از علم هرچه هست سودای دیگری عبث ای هوشیار عام خصمی باهل علم بعالم کسی نکرد دارند دوست خلق جهان دوستدار عام بر اعتبار خلق جهان نیست اعتبار باشد گر اعتبار بود اعتبار عام از منزلت بدیده کند جای مردمش چون سرمه هر غبار که هست از دیار عام فانی شود ز گردش ایام هر چه هست باقی بود همان اثر پایدار عام کوه گران سبک رود از جای چون صدا زور آورد چو بر دل سنگش فشار عام