Page 1359

شماره (سوم) سال دوم جریده کابل ( ) (نمره ۱۰) حاجی سرداران نامی او بندر دهور سوم را در کنار آب عمان و کرنا تک را در دکن فتح و هنود را شکسته بتخانه ها را تخریب کردند و مساجد اعمار نمودند درین محاربه بیست هزار اسپ ، ۳۱۲ پیل ، ۹۶ من زر سرخ مساوی یکصد ملیون تنگه آنزمان چندین صندوق مسکوکات طلا و جواهر بدست عسکر علاؤ الدین افتاد، شته دیگو بدان مالک ایکه علاؤ الدین فتح کرد آنقدر ثروت مد بود که اهالی تا آن وقت مسکوکات نقره نداشتند و تمام مسکوکات شان طلا بود حتی غربای ملك زیور های طلائی استعمال مینمودند و غالب ظروف و اوانی آنها طلا بود . علاؤ الدین در سال ۷۱۲ توسط مالك نائب امیر معروف خود اکثر بلاد مر هتم وا گایر که ورنکل ، را بجور ، کرنا تک ، دابل ، جیپور را در بملکت دکن مسخر ساخت . والحاصل علاؤ الدین شهریار فاتح و پادشاه قهاری بوده در مدت العمر هشتاد و چهار جنگ نمود و حیرت درینجا است که در تمام این محاربات فاتح و مظفر بوده است. علاؤ الدین امنیت داخله مملکت را بدرجه تامین نمود که از دهلی تا بنگاله و بحر محیط و از سند تا گجرات و تلنگ و از کشمیر تا ملتان تمام طرق و شوارع مثل جاده های داخل شهر دهلی ما مون و مصئون شد، قوافل تجارتی بدون پاسبان در دشت ها مال التجاره خود انبار مینمودند و از اتلاف آن اندیشه نداشتند اهالی قری و قصبات و قریه داران موظف بودند مسافران شبها را پذیزه نمایند و ازو در همه امور دستگیری کنند ، علاؤ الدین در وقت حضر مخصوصاً سفر حربی برای تنظیم پوسته مملکت مقرر نمود در هر شهر ، قصبه ، قریه غرض راه يك يك نفر کاتب برای تحریر واقعات و تحویل مکاتیب نشسته و توسط پیاده های پوسته ( مهندی پایک مینامیدند ( که در هر یکنیم میل مامور بودند سلسله مخابرات را جاری داشته باشند ) این ترتیب پوسته را هندوها داکچو کی میخواندند ( لہذا علاؤ الدین در کمترین او قاتی مرتباً از حالات تمام مملکت آگاه میشد . علاؤ الدین در عین آنکه شهریار جنگجو و عسکر منش بود پادشاه مدنیت پرور و معارف خواهی هم بشمار میرفت ، و در حالیکه اردوی تحت السلاح پايه تخت او بالغ برچهار صدو هفتاد و پنجهزار نفر بود و معاش سالانه هر نفر را رتبه درجه از ۷۸ گرفته تا ١٥٦ و ٢٣٤ تنگه میپرداخت ( این تنگه ها نقره و هر تنگه مساوی ۳۰۸