Page 1357

شماره ( سوم ) سال دوم مجله کابل ( ۹۸ ) راست دشمن را از پیش برداشته ، درین میانه سلطان بالذات با ملك نصرت خان از قلب سپاه بهجوم آغاز نمود مغولها باندازه وحشت نمودند كه تاسی میل تعاقب شدند در وقت فرار بسی از عساكر مغول كشته گردید ولي ملك هژبرالدين خان هم در ين حرب شهید شد و او همان صاحب منصبی است که مهیب او ضرب المثل بود و في المثل اگر اسپ مغول آب نخوردی گفتند هژبرالدین را در آب دیده . بهر حال مغول ها بعد ازین شکست مدهش مدتی به تهیه حرب پرداخته و در سال ۷۰۳ یکصد و بیست هزار عسکر برای تخریب هند مخصوصاً دهلی سوق نمودند ، علاؤالدین اردوی دشمن را دوباره در کنار آنجون استقبال نمود دوماه حرب بین الطرفین جاری بوده با لآخره منجر به شکست سخت مغول گردید . در سال ٧٠٤ چهل هزار سواره مغول بسردارى على بيك و تريال خواجه داخل هند شده ولي چون از جنگ مستقیم هراس داشتند بجنگهای داره اقدام نمودند و بدامان جبال سوالك تاخته بقتل وغارت ، فسق، وفجور ، کشتن و سوختن اهالی بیگناه پرداختند ، سلطان علاؤالدین ملك نائب و ملك غازی خان افسران دلیر خود را باعسکر زیاد برای محو نمودن دارهای مغول سوق نمود و اینها بچنان ترتیبی پیش رفتند که مغول محصور و بالآخره سرداران دوگانه دشمن با هشت هزار دانه کله افراد مغول بدربار دهلی حاضر شدند، در مکافات این خدمت غازي ملك لودی بنایب الحکومه گی ولایت پنجاب مقرر شد و این همان سردار شجیع افغان است که بانی سلطنت خانواده خرد ( تغلقشاهیه ) در هند گردید . در سال ٧٠٥ کنگ نام قوماندان مغول باشصت هزار عسکر حدود لمغان را گذشته و بتاراج علاقه سوالك مشغول گرديد ، غازى ملك نايب الحکومه پنجاب از شهر دیپال پور پا تخت خود عسکر کشیده آنها را مغلوب و قوماندان دشمن را اسیر نمود ، فرشته میگوید در ینحرب فقط چهار هزار نفر مغول موفق بفرار شدند و باقی متجاوز از پنجاه هزار مغول از دم شمشیر تیر گردید ، معهذا یکبار دیگر مغولها به پنجاب تاختند ولی از طرف غازى ملك بنوعي قتل عام شدند که دیگر تا علاؤالدین در حیات بود آرزوی هندوستان نه نمودند ، بلکه بالعکس عساکر افغانی پنجاب چندین بار بقوماندانی غازي ملك خان لودی در افغانستان داخل شده و در غزنی ، کابل ، قندهار ، گرمسیر با مغولهای ٣٠٦