Page 1290

شماره (سوم) سالدوم شعرای افغان ( ٤٩ ) چو دو شبزگان زیر پرده نهان چو دوشیزه سفته همه روی بر ز بسد بز ریشه ئی در دمید بپارسال ئی داد دم را گذر برخ برزد آن زلف عنبر فراش به نی برزد انگشت وقت سحر همی گفت در نی که ای لوگری غم خدمت شاه خور دی مخور کسائی مروزی : — در روز چهارشنبه بیست و هشتم شوال ٣٤١ متولد شده و تا پنجاه سال بعدازان یعنی تا ٣٩١ که در اوایل سلطنت سلطان محمود غزنوی است هم حتما زنده بوده است و یکی از مشاهیر شعرای قرن چهارم و حکمای عصر خویش بشمار است و روزگار شاعریش در سلطنت نوح بن نصر چهارمین پادشاه سامانی (سنه ٢٣١ ، ٣٤٣ ) بوده است چنانکه خود وی درین ابیات تصریح میکند . بسیصد و چهل و يك رسید نوبت سال چهارشنبه وسه روز باقی از شوال بیا مدم بجهان تا چه گویم و چکنم سرود گویم وشادی کنم بنعمت ومال ستور وار بدین سان گذاشتم همه عمر که برده گشته فر زندم واسیر عیال بکف چه دا رم زین پنجه شمرده تمام شمار نامه باصد هزار گونه وبال من این شمار بآخر چگونه فصل کنم که ابتداش دروغست و انتهاش خجال درم خریده آزیم ستم رسیده حرص نشانه حدثاتم شکار ذل سوال سرم بگونه شیر است ودل بگونه قیر رخم بگونه نیلست وتن بگونه نال نهیب مرگ بلرزاندم همی شب وروز چو کودکان بد آموزرا نهیب دوال دریغ فر جوانی دریغ عمر لطیف دریغ صورت نیکو دریغ حسن وجمال گذاشتیم و گذشتیم بودنی همه بود شدیم وشد سخن ما فسانه اطفال ایا کسائی پنجاه بر تو پنجه گذارد بکند بال ترا زخم پنجه و چنگال تو گر بمال و امل پیش ازین بداری میل جدا شو از امل و گوش وقت خویش بمال عوفی میگوید این قطعه را درحین وفات گفته است . نظامی عروضی کنیه اش را ابوالحسن وصاحب مجمع الفصحا ابواسحق ولقبش مجدالدین ٢٥٧