Page 1166

شماره (دوم) سال دوم شعرای افغانستان (٤٥) کرده و از آغاز تاریخ تا سال ٤٠٩ وقایع را دران ضبط آورده و آن کتاب از میان رفته ولی ابوا لفضل بیهقی مؤرخ معروف قرن پنجم ازان ذکر کرده و تا زمان او معمول بوده است این محمود وراق ظاهراً شعر فارسی هم می‌گفته ولی او را با محمود حسن بن وراق شاعر عرب که در حدود سال ٢٣٠ رحلت کرده است اشتباه کرده اند . مسعودی مروزی :- در بین سنه های ٢٦٥ - ٢٨٩ در خراسان شاعری بوده است باسم مسعودی مروزی که داستان های قدیم ایران ( نژاد آرین ) را نظم کرده بود و آن منظومۀ وی بدرجۀ شهرت داشت که همه‌گان آنرا میخواندند و بدان فخر میکردند و برای آن تصاویر ساخته بودند همچنان که درین زمان برای شه نامۀ فردوسی معمول است و از آن منظومه فقط ٣ بیت باوزان مختلف مانده است ( سالنامۀ فارسی مقالۀ آقای سعید نفیسی ) . شعرای سامانیان یا قرن چهارم : - قرن دوم و سوم هجری که شامل سلسله های طاهریان و صفاریان است آغاز جلوۀ ادبیات فارسی و شعرای آن دوره ها بمنزلۀ مهندسین کاخ ادبیات و شعر فارسی بوده اند ولی قرن چهارم یا دورۀ سامانیان دورۀ ترقی و اوج فارسی بوده و مقدمۀ دورۀ درخشان قرن پنجم و ششم که منتهابندی و عظمت نظم و نثر فارسیست در قرن چهارم فراهم گردید . و سلاطین سامانی در تاریخ ادبیات این سرزمین دخالت بزرگی داشته چه از پذیرفتن شعرا بدربارهای سلطنتی و چه بابذل جوایز و صلات گرانبها شهرهای بخارا ، هري ، بلخ و سمرقند را از درخشنده ترین و ادبی ترین مراکز آسیا قرار داده اند و شعرای این دربارها و شهرهای مربوط بافغانستان طبیعی و جغرافیايي از بزرگترین شعرا بشمار آمده اند و ما اسامی آنها را بقرار ذیل تذکار میکنیم . ابو شکور بلخی :- از شعرای دورۀ امیر نصر بن احمد سامانی بوده و از بزرگترین شعرای زمان خود میباشد چهار مثنوی نظم کرده بود که یکی از آنها در سال ٣٣٣ تمام شده است و بقول عوفی کتابی هم باسم آفرین نامه در سال ٣٣٦ در عهد نوح بن منصور تالیف کرده و بیشتر اشعار او به بحر تقارب ١٦٥