Page 1145

شماره (دوم) سال دوم مجلهٔ کابل (۲۱) ابرها رنگ خود را میبازند، سیاه میشوند ولی بازها وقتیکه در مقابل ابرهای سیاه می آیند بازهم معلوم میشوند، حرکت سبب آن ست، یا سیاهی بازها از سیاهی ابرها بیشتر ست؟ یا هر دو! راستی اگر اشیا همه یکرنگ میداشتند و خالق عظیم‌الشان جل جلاله قانون اختلاف الوان را خلق و جاری نمیکرد، چشم من ماه و ابر و کوه را از آسمان، و شهباز را از ابر کی فرق کرده میتوانست؟ همانقدرها که بصارت محتاج روشنی است همانقدر ممنون «اختلاف الوان» نیست؟ بلی وهو الخلاق العليم. اينك یکی از آنها رفتار خود را بسمت مشرق دوام داده رفت چطور راست و تند میرود، تو گوئی تیری است از کمان جسته. اونه ها دگرها هم تعقیب کردند دیگر دور نخوردند چرخ هم نزدند. شب نزديك است خانه میروند! در کدام قله‌های بلند کدام کوها خانه خواهند داشت؟ چه وقت خواهند خوابید؟ آیا خواب شهبازها از خواب ما فرق دارد؟ آیا آنها خواب می بینند؟ جواب این سوالات معلوم نیست بما هنوز کیف خواب خود ما معلوم نیست تا بخواب شهباز چه برسد. صرف يكدانه از آنها متابعت سایر رفقا را نکرد، هنوز بجای سابق دور میزند اگر يك ملا میدیدش میفرمود: - بیباک است. « « مکتبی « « : - آزاد است. « « ژورنالیست « « : - خودسر است از جماعت جدا میشود. « « خانم « « : - آشیانهٔ او تاريك است. من : - جوان است. رنگ آسمان بازهم تبدل کرد. شهبازها از سر شیر دروازه گذشتند، آیا از سر کوه همانقدر باند خواهند بود که سر کوه از سطح شهر؟ آیا دوچند این بلند خواهند بود؟ هیچ تخمین کرده نتوانستم. ابرها کم کم موقع خود را تغیر کردند، يك ستارهٔ خرد خود را بچشم زد گفتم اولین ستاره! باید آنرا ملکهٔ شام نام بدهیم. ١٤٤