Page 1136

شماره (دوم) سال دوم لامارتین (١٧) آخ ای روح مکدرم !! یکنم که سر چشمه حیات من نیز مانند این چشمه ها بی صدا و بی ندا رفته هرگز باز نخواهند گشت — لیکن هر وقت که این حیات شیرین گذشته بیادم میآید امواج درخشانش چون دل صدف در نظرم جلوه کرده روحم مشوش و امید روزبهی از دلم محو و نابود میشود . درینجا باز شاعر به طبیعت اشاره کرده میگوید . طراوت و تازگی مجرای این جویبار از طرفی، سایه برگ ها و اشجار از طرف دیگر بقدری در روحم تا ثیر میکند که نه خود داری و نه از کنار جوی دوری میتوانم کرد . گویا مانند طفل کوچکی که در اثر کدام افسانه دلکش یا ترانه محزونی خوابش برد، روحم از آواز زمزمه امواج بیخود شده در لب جو خشك ميمانم . آخ درینموقع است که میخواهم در يك افق محدودی محوطه سر سبز و شادابی همیشه باشم و در عالم زیبای طبیعت جز آواز دلکش زمزمه امواج و روی نیله گون يك آسمان صاف و شفاف چیز دیگر را نه بینم . درین ضمن صورت حیاتی را که مدتی از پیش نظرم مفقود شده از پس غبار کم رنگ مانند ابری مشاهده میکنم — آخ چه فایده که ازان لذیذ بجز كلبه عشق چیزی در برم نمانده و تمام حیات بمثابه خوابی از نظرم پاك رفته . حالا که بجز کلبه عشق در برم نیست ای روح شیرین بیا و درین کلبه راحت شو و تسلی یاب — بیا و مانند آن مسافر نورسیده که هنوز روی شهر را ندیده بادل مملو از امید عقب در نشسته استراحت میکند، تو هم راحت کن، و مانند آن مسافر تازه وارد گرد هارا از پا تکانده ازین آخرین لحظه حیات تمتع گیر . چرا که روزهایت مانند ایام خزان سیاه و کوتاه گشته سپری خواهد شد. درین عالم نه محبت با تو وفا کرد و نه ترحم با تو نگاه پس باید که بروی و یکه و تنها راه قبرستان پیش گیری — اما ای روحم محزون مباش و مکدر مشو که دلبر طبیعت دلباخته تست، بايك عالم شوق و ذوق خودرا بدامانش بیفگن که همیشه بغل کشوده انتظار تو دارد و مطمئن باش که اگر تمام عالم از تو برگردد او بتو نزدیکتر شده مزارت را به اشعه طلائی ١٣٧