Page 1134

شماره (دوم) سال دوم لامارتین (۱۵) این شاعر حساس را بخود جلب نمود هردو باهم دوست شدند ایام رخصتی خویش را در حوالی غدیر مذکور بخوش گذرانی بسر بردند و در وقتیکه میخواستند از هم جدا شوند عهد بستند که سال آینده باز برای وادید دران موقع بیایند ولی متاسفانه مادام الویر سال را پوره نکرده بدرود حیات نمود ازین روز به بعد حسیات عشق مارتین خیلی رو بافزونی گذاشته دلش از تمام عالم موجودات سرد گشت ـ تنها چیزیکه این شاعر فرانسوی را اندکی ارام ساخته تسلی میداد همانا نظارۀ مناظر دلپسند طبیعت بود: گاهی بکوه بالا رفته برسنگی می‌نشست گاهی بساحل بحر رفته مسکن میگزید ـ اشعارش تماماً ترسیم تبلوهای طبیعت است که بصورتی ساده کشیده ـ ما از اشعارش بخوبی احساسات او را درک کرده (تصویر زندگی ـ بنای عالم لذت حیات صباوت ـ کوتاهی عمر انسان) بالاخره دل سردیش را از دنیا و علاقه مندی زیادش را بعالم طبیعت حس میکنیم اینک بنده عدۀ از اشعار او را بصورت نظم و نثر ترجمه کرده تحت انظار قارئین میگذارد سلیقۀ ملیت دوستی شعرای مغرب زمین در این اشعار مضمر است شعر ذیل را روزی گفته که بر فرازینۀ عالم طبیعت را نگاه میکرد این اشعار به (دره) معنون ساخته : دره دلکم خسته ازین دهر خراب آباد است قسمت من ز ازل اشک و غم و فریاد است (خاطر من جز) بسر کوی صباوت شاد است يك دو روزی بسر آرم که جهان برباد است روزکی چند مرا کوی صباوت جا بود صلح و آرامی و عشرت همگی باما بود کوی طفلی همه جا پر ز گل و مینا بود بر سرم سایه دمد در نظرم گلها بود جویها هر طرفم خفیه گذر میکردند سبزه ها را همه جا غرق گهر میکردند موج ها هر طرفی زمزمه سر میکردند غایب از دیده سر چشمه سفر میکردند چشمهٔ عمر کنون مثل همین جوها رفت بی‌صدا رفت و نهان رفت و عجب بیجا رفت روح پژمرده بمن ماند و دم عیسی رفت خاطرم خسته و آن روح فرح بخشا رفت یادم هرگاه ازان مجری شاداب آید خاطرم ناله کنان در لبک آب آید ١٣٥