Page 1006

شماره (اول) سال دوم مجله کابل (٤٠) که ظاهراً به لباس دوستی با خوشحال خان سرا ز يك گریبان می کشیدند خوشحال خان را به تسلیم و ادار ساخته نه گذاشتند که قوم را تحریص و امر به محاربه بدهد لذا تن به تقدیر داده قوم را از اراده که داشتند مانع آمد در وسط ماه رمضان ١٠٧٤ به دهلی رسید و بعد از توقف چند روز از حضور اورنگ زیب احکام محبوسی او صادر شد علاوه بران که عایله و پسرانش نیز حاضر دهلی شوند ولی بعضی از متعلقین و دو پسر او سعادت خان و میربازخان به غرض پرستاری او به دهلی حاضر شده و باقی پسران او نیامدند بعد از انقضای چهارسال اورنگ زیب خوشحال خان را از حبس رهائی داد و منصبی که در عهد شاه جهان داشت باو داده نشد و اما مشار الیه را در زمره ملتزمین خود مسلك ساخت و سپس خوشحال خان موقع بدست آورده خود را مع عیال و اطفال از دهلی کشیده بوطن اصلی خود باز آمد و در صدد مقابله اورنگ زیب بر آمد تمام اقوام افغان را بر علیه او تحریص نمود و در چهار محاربه اورنگ زیب را منهزم ساخت چیزیکه باعث ناکامی خوشحال خان شد فقط برخلافی مردم بنگش یوسف زائی بود که با و عناد قدیمی داشتند و خودش گفته . اتفاق په پښتانه کښ پیدا نه شه که نه ما به دمغل گریوان پاره کر خوشحال خان از حد زیاد در دیوانش اورنگ زیب راهجو کرده است چنانچه میگوید فردوسی چند ابیات در هجو سلطان محمود گفته اما من اورنگ زیب را بارها هجو گفته ام . مذهب و اخلاق خوشحال خان خوشحال خان اهل سنت و جماعت ومحب علمای حقیقی و متنفر از شیخان ریا کار بود . خوشحال خان صاحب سلوك ، مدبر ، باوفا ، غریب دوست و جواد کریمی بود با وجو دیکه در سال مالکی بسیار مبالغ میشد اما چون تمام را به سخاوت صرف میکرد بقول خود او گاهی برون كوات واجب نشده . شوق شکار را نهایت زیاد داشت تا آخر عمر خود شکار میکرد و اشخاص فاضل و صاحب علم را دوست داشت و همیشه بر قوم و افغانیت خود فخر میکرد چنانچه میگوید . د افغان به ننگ می و ترله توره ننگیالی د زمانی خوشحال ختك یم ٤٠