Page 47

( ٣٤ ) رباعی گویند که مر تضی علی در نجف است در بلخ بیا بین چه بیت الشرف است (جامی) نه عدن گوی لعین النجفین خورشید یکی و نور او هر طرف است دو غزل ذیل در اکابر دین وتذكرة المشايخ بلخ وحجة البيضا درج است (١) گنجی زخاك بلخ سپهر آشکار کرد آن را وسیلۀ شرف روز گار کرد آن گنج مرقد ( اسدالله غالب ) است زانرو به بند گیش جهان افتخار کرد آن شاه دین پناه که معمار عدل او قصر هدی چو طارم چرخ استوار کرد چون سینۀ شق شده بیضاء نی سپهر از سجده که برحرم این مزار کرد جامی زهر دو کون بسطوع و با ختیار طوف مزار قد س ترا اختیار کرد (٢) ذوق ترا بسینۀ اصفیا نهاده اند شوق ترا بقلب مجلا نها ده اند مستغرق محیط كرم مرتضى على رض قدر ترا بمعالم با لا نها ده اند داری در آستین کرامت زبهرجود خاصیتی که در ید بیضا نهاده اند هنگام طوف مرقد تو ساکنان خاك سجاده بر رواق معلا نهاده اند گرعاجز است مدعی از فهم آن چه عجب کی روشنی بدیدۀ اعمی نها ده اند ذات ترا ندای (فنائی) بود قرین دروی هزار مصلحت ما نها ده اند این غزل در اکابر دین و درمؤلفۀ محمد مومن بلخی ثبت است . شاهی کز احترام شهان اند چا کرش خورشید جبهه ساست بهر صبح بر درش شاهیکه طاق حا جب سیمین ماه نو گوئی که هست نیمۀ از نعل استرش شاهیکه (هل اتی) خبری بود در حقش شاهیکه (لافتی) صفتی بود در خورش شاهیکه روز رزم چو شمشیر میکرفت شیرهم نبود در صف هیجا برا برش شاهیکه طبلها ی بشا رت او ا ختند چون رفت درجهان خبر فتح خیبرش شاهیکه صورتش چو بد یدی معاینه پیش آمدی به آئنه داری سکندرش شاهیکه ذره گربرد از قاف قدر او گردون نهد بتارك خود همچو افسرش برهر زمین که برق زدی نعل دلدلش رفتی چو آب و خاك شدی باد صر صرش گو سرمه وارخاك درش را بدیده کش آنکس که بود آرزوی کحل عنبرش جامی دعای دولت او گفت تا که بود درجمله عمر صاحب اخلاص پر درش تعمیر روضۀ شریف بدست سلطان | این پاد شاه عالیشان چون بعمل صندوق مبارك بهرات اجازه نیافت اخلاص وارادت خودرا بطریق حسین مرزا چنا نکه تا امروز هست | دیگر ظاهر ساخت و مصمم شد تا از تعمیر يك عمارت عالی این اخلاص را در تاریخ وطن وصفحۀ روز گار پابر جا بگذارد . یعنی پدروالینا (بنائی) را که در فنون فضائل مشتهر ، و درخصوص عمارات عالی بینظیر بود امر کرد که بد ستیاری پسر خویش وعدۀ معماران ، بر فراز مرقد مقدس حضرت شاه او لیا رض