Page 6

هنها کاسته شد و بالاخره چانگ چه ین موفق گردید بامر بوطان خود فرار کند و راه دیار (یوچی) پیش گیرد بدین ترتیب چانگ چه ین با ز براه افتاد و بعد از سفر های دور و دراز که چندین ده روز بطول انجامید بالاخره وارد (تایان) شد چون پادشاه (تایان) آوازه ثروت چین را شنیده بود مایل بود باب تجارت را با آن کشور بگشاید ولی در اثر عوایقی که وجود هن ها در میان تولید کرده بود این مأمول را بر آورده نمیتوانست لذا از دیدن چانگ چه ین خوشنود شد و از عزم واراده او جویا گردید، چانگ چه ین در جواب اظهار داشت که وظیفه دارم پیام امپراطور چین را به مردمان یوچی برسانم ولی در راه مدتی هن ها مرا متوقف ساختند تا اینکه از دست ایشان فرار کردم و حالا که اینجا رسیده ام امیدوارم اعلیحضرت بذل توجه فرمایند و کسانی برای رهنمائی من بگمارند زیرا اگر به كمك اعليحضرت موفق شوم که نزد مردم یوچی رفته و به کشور خود بر گردم از کشور چین هدیه های گران بهائی به اعلیحضرت شما ارسال خواهد شد. پادشاه (تایان) به این درخواست موافقت کرد و دسته محافظی به چانگ چه ین داد و ایلچی چین به (کنگ کایو) (سغدیان) رفت و از آنجا راه قلمرو کشور یوچی های بزرگ) را در پیش گرفت. چون پادشاه یوچی های بزرگ راهن ها بقتل رسانیده بودند پسرش شهزاده تازه به پادشاهی رسیده بود ، پادشاه جدید (یوچی ) سرزمین (تاه شیا) (باختر ) را مطیع ساخته بود و بر اراضی حاصل خیزی حکمرانی میکرد و حیات مرفهی داشت و از تجاوز های جاه طلبانه احتراز می جست، ضمناً به ایلچی چین گفت که چون کشورش از چین بسیار دور افتاده آرزو ندارد از هن ها انتقام بگیرد چانگ چه ین پادشاه یوچی را تا (تاه شیا) تعقیب کرد اما نسبت به رسالتی که بوی تفویض شد، بود جوابی گرفته نتوانست لذا بعد از گذرانیدن یکسال در آنجا به دامنه های جنوبی کوه (لینکد) (سلسله جبال چونکه نان مراجعت کرد و از آنجا کوشش نمود از میان قبایل (چان ) عبور نموده خویش را به دیار خود به چین برساند ولی مجدداً به چنگ هن ها افتاد و بار دیگر بیش از یکسال باز داشت گردید. سپس در (۱۲۷ ق م ) که خان وفات کرد و شهزاده (لی) حکمرمای دره های شرقی پسرخان متوفی حمله آورد و خویش را خان اعلام کرد چانگ چه ین از جنگ های داخلی هن ها استفاده نموده آماده فرار شد و بازن و غلام هنی نژاد خود خویش را به چین رسانید (۳)