Page 232

يك مهمان مهيب از بين بين يك دقیقه گذشته يا نگذشته بود که دور ازۀ اطاق بشدت باز شد و يك ضابط رومن باموزه های گل آلود و چهار نفر عسکر داخل اطاق گردیدند. فقط فریاد جان خراشی شنيده ميشود : ـ هی !!!!! برادرم! يوليواش !.. ماریا ، دیگر به هيچ چيزی فكر نمیکند ... هیجان و ترس او را مشوش ساخته از شدت ترس خود را در آغوش فاروق می اندازد ... حال نه حرکت و نه يك صدا!.. همه جا بجا ایستاده اند... بعد از يك دقیقه وقفۀ اصدافی در محوطه خانه انعكاس مدهشی تولید می نماید: ـ دست هایت را بالا كن!... این صدای مهیب از پولیواش بوده در حالیکه تفنگچۀ بزرگی را در دست دارد.. میل آنراراست به سینۀ فاروق گرفته و چشمانش حاکی از شدت غیظ وغضب او است. موهای ریش و سرش بهم مخلوط شده و بر هیبت و دهشت او می افزاید. آهسته آهسته به آنها نزديك میشود... بازيك آواز مهيب وهراس انگیز شنیده میشود: ـ بتومیگویم دست هایت را بالاكن !.. نظر کردن بسیمای اوانسان را بوحشت می اندازد . ـ نمیشنوی؟.. بتومیگویم دست هایت را بلند كن ! . . ضابط بوضع عادی جواب مید هد : ـ دست هایم از يك زن حمايه میکند؛ بالاشده نمیتواند!.. ضابط رومن لب های خود را زیر دندان گزیده و در حالیکه ز نخشم می لرزد با قدم های آهسته به آنها نزدیك میشود... تفنگچه را در دست دارد... مقابل فاروق می ایستد... در چشمانش برق وحشت می درخشد... بالحن جدی میگوید : ـ دیگر حوصله نماند... بالاكن دست هایت را !. دست های این زن سیاه کار را که به گردنت حلقه شده از خود دور كن ، او رايك گوشه بنداز و بمن نزدیك شو! .. زيرا باتوحساب کوچکی دارم و باید آنرادر حال فیصله نمایم !.. ـ ٢٢٥ ـ