Page 228

عشق و وظیفه یا شب اخیر مادام میخائیلسکو ، من میروم ... اجازه میدهید دست شما را ببوسم ؟.. خانم پیر هیچ اعتنائی نکرده، بعد از کمی سر خود را دور میدهد وبطرف فاروق می بیند!... - حق بجانب هستید مادام! بشما خیلی زحمت داده ام، سبب اضطراب عائلۀ شما شده ام!.. فقط درین دقیقه که از شما جدا میشوم از گفتن يك حقیقت خود داری کرده نمی توانم و باید شما از آن آگاه شوید ... مادام !.. به اندازه که شما گمان ميكنيد يك شخص بی شرف نیستم !.. واقعۀ فجیع برادر شما ، در حیات من مدهش ترین اضطرابات روحی را تشکیل میدهد... چیزیکه نباید میشد؛ شد!.. چه میکردم اختیاری نبود!.. تصور کرده نمیتوانید مادام که در ظرف این دو سال تا چه اندازه در اضطراب و عذاب وجدانی گرفتار بودم !.. گویا این هم کافی نبود که گناه بزرگتر از آن با ماربورا يكجا ...! ضابط قدری مکث میکند . . نفس های عمیقی گرفته و به سخن خود ادامه میدهد . - مادام این واقعۀ اخیر را بهیچ صورت عفو نخواهید کرد!.. ولی یقین کنید که این هم بدست ما نبود !.. چشمان خود را بسته و باری وضع سی سال بیشتر خود را بخاطر بیاورید!.. شما هم يك وقتی جوان بودید ، شما هم در ایام شباب احساسات طوفانی و تسکین ناپذیر جوانی را که تحت هیچ فرمانی نرفته و هیچ امری را قبول نمیکند در رگهای خود حس کرده اید !.. اگر به ارادۀ خود حاکم می بودیم واگر شعور ما، ما را راه نمائی کرده و نمیگذاشت باین پرتگاه مخوف مصادف شویم، محقق نه من او را دوست میداشتم و نه او مرا !... ما هر دو میدانستیم و می فهمیدیم که حق دوست داشتن يك دگر را نداریم !.. ولی چه سود مادام!.. اینها فائده نه بخشید!. ودوست داريك ديگر شديم ، محبت در ضمیر ما جا گرفت عشق ما را بهم نزدیک ساخت !.. خانم ، سخن فاروق را قطع کرده رنگش پریده و در پیشانی اش خط های عمقی پیدا میشود ... چشمان خود را به چشم های سیاه ضابط دوخته با وضع جدی شروع بسخن میکند: - فاروق بی ! دوستی و محبت را برای خود سپر ساخته ، بعد از آنکه تمام دارائی مادی و معنوی يك دوشیزۀ بیچاره را از او سلب نمودی؛ او را در يك گوشۀ گذاشته و خود می روی؟ ـ ۲۲۱ ـ