Page 210

عشق ووظیفه یا شب اخیر ـ ماریا، رجا میکنم، مرا عفو کن! . . خود میدانی که من بچه‌اندازه ترا دوست دارم! . . ولی چارهٔ نداشتم، چه میکردم! . . دیگر حرکتی میتوانستم بکنم؟ . . ـ زیرا که امر گرفته بودید بلی ؟.. ـ ماریا ! . . ـ باز هم تکرار میکنم فاروق ! . . . حالا فهمیدید که محبت يك زن بچه اندازه است ! . . . آه اگر ممکن می‌بود، صندوق سینه امرا شگافته قلب مرا درآورده اعماق آنرا کشاده يك مرتبه میدیدی ! . . آنگاه کلمهٔ محبت را میدانستی و بحال من میگریستی! . . فاروق دختر را در آغوش خود گرفته می فشارد . . لبهای آتشین خودرا به رخساره های نمناکش میگذارد . . . ـ یقین بدان ماریا که من هم درین واقعه به اندازهٔ تو بد بخت و مضطرب هستم ! . . . ـ پس معلوم شد، قرار داده‌اید که مرا تنها گذاشته بروید؟ . . ........ ـ جواب بدهید؟ . . .... ـ این شب اخیر ما است ! . . . حتی ساعتهای اخیر ما ، بلکه دقیقه های اخیر ما است ! . . . ........ ـ چرا جواب نمیدهید؟.. ........ چرا ساکت هستید چیزی نمیگوئید؟.. ....... ـ حق دارید، چه گفته میتوانید چه کرده میتوانید!.. دختر دفعتا خودرا در آغوش فاروق انداخته دست های خود را بگردنش ـ ۲۰۳ ـ