Page 189

عشق و وظیفه یا شب اخیر ـ آه فاروق ، این چه سوال است... آیا هنوز هم یقین نداری که از حیاتم ترا بیشتر میخواهم ؟... ـ یقین دارم ، یقین دارم . . . تنها میخواستم یک بار دیگر هم آواز محبت را از دهان قشنگت بشنوم ! زیرا استماع این کلمه از دهان تو بمن سعادت و حیات می بخشد !.. ـ فاروق مرا متوحش می سازی !... زیرا هیچ وقت ترا اینقدر پریشان ندیده بودم !.. ـ ماریا !.. باز هم میخواهم با لب های آتشین خود بگوئی ، ترا دوست دارم !.. ـ البته ترا دوست دارم آنقدر دوست دارم که بیشتر از جانم !.. ـ بمن وعده بده که باوجود هر گونه پیش آمدی مرا فراموش نمی کنی؟.. ـ فاروق ، نمیدانم شما را چه شده !.. امشب یا...؟.. و یا...؟.. گریه کنان خود را در آغوش ضابط پرتاب کرده میگوید : ـ بگوئید، بگوئید؟.. قسم میدهم حقیقت را بگوئید ؟.. آیا میروید؟.. از من فرار میکنید؟.. مرا تنها می گذارید؟.. ـ دیوانه هستی ماریا !.. چه میگوئی ؟.. من هرگز از تو جدا شده نمیتوانم، من از تو فرار نمیکنم و تا وقتیکه بتو اطلاع ندهم نمی روم! ـ دروغ میگوئی ،میروی!.. ـ این فکرهای طفلانه را بگذار ماریا !.. ـ خیر میروید !.. میروید و مرا با يك عالم درد و اضطراب تنها میگذارید !.. چشمهای دختر به چشمان ضابط متوجه است : ـ فاروق اگر يك روزی از تو جدا شوم می میرم، میدانید می میرم!.. زیرا بهیچ صورت درد هجر ترا تحمل کرده نمیتوانم !.. يك قطره اشك بر رخساره ضابط میچکد... با آواز ملایم میگوید: ـ ماریا !.. ماریا !.. تو شريك دردهای دلم ، تو مایه تسلی قلب ناتوانم ، تو محبوب ـ ۱۸۲ ـ