Page 153

عشق ووظيفه يا شب اخير نمیتوانی بچه اندازه مدهش و هراس انگیز بود !.. من هرگز از بریدن پایم ترس نداشتم !.. تنها از چیزیکه می ترسیدم ومرا مخوف می ساخت، وضع آیندة من بودکه باپای بریده ودست مرتعش چگونه بمقابل تو بایستم !.. صبح آنروز که مرا مانند يك نفرجانی مقصر روی میزعملیات خواباندند، ومن از بی توانی خود ناله میکردم، که مرا بکشید ولی پایم را قطع نکنید... دفعتاً چشم های دختر پراشك شده و بروی رخساره های قرمز ش دوقطره اشك می چکد... ضابط بسخن خود ادامه میدهد : - وقتيكه دکتورها پایم را بازنمودند وحیرتی که از بهبود جراحت پایم به آنها دست داد... گفتند : «بخدیای خود شکر کن که خلاص شدی» گمان كردم در مقابلم يك افق سفیدی باز شد ومن مستقيماً بطرف آسمان پرواز کردم وحس ميكردم وجودم سبك شده وحیات دوبارة بمن بخشیدند وسرازنو بدنیا آمدم !.. - فاروق !اگركمی دیگر بسخن خود ادامه دهید من ازینجا میروم !.. ضابط از بندهای دست باريك وزیبای او گرفته او را بطرف خودمیکشد... چشمان سیاه خودرا که در بین مژگان های درازش میدرخشد ، بچشمان دختر میدوزد... به آواز ملایم میگوید : - راست بگو ماریا اگرپایم را می بریدند بازهم مرا دوست میداشتی؟.. دختر دست های خود را ازبین دست های ضابط كشيده اشك های خودرا پاك کرده میگوید : - فاروق، عشق و محبت من نسبت بتو سرسری نبود. وبتمام معنی محبتت قلب مرا تسخیر کرده و در هرحال ترا دوست دارم، اگر فرضا هردو پاهایت را هم قطع میکردند باز هم مانند سگ وفاداری گریه كنان عقبت می آمدم !.. -١٤٦-