Page 152

عشق و وظیفه یا شب اخیر فاروق و ماریا دست بدست هم داده در يك راه پر گرد وخاك آهسته آهسته پیش میروند. از میان انبوه جنگل آواز پرنده ها بگوش میرسد صدای شرشر آب هم از زاویه های دور شنیده میشود. چهچهۀ بلبلان جنگلی هم گاه گاه فکر ها را مشغول می سازد !... حیات درین سرزمین زیبا خیلی گوارا است. ـ ماریا ! سه ماه پیش همان شب را بخاطر داری که به بریدن پایم قرار گذاشته بودند!... دختر دفعتاً دست خودرا بدهن ضابط گذاشته میگوید : ـ فاروق چیز دیگر بخاطر نداشتی ؟. رجامیکنم ساکت باشی !.. ـ ماریا ! آنشب هم مانند امشب مهتابی بود. ستاره های بی شمار در آسمان می درخشید قلق واضطراب ؛ پاس و ناامیدی هائیکه در صفحه دلم نقش بسته بود يك آن فراموشم نمی شود !..هر کجائی که روشنی خیره رنگ مهتاب روی قلبم می تابد و یا صدای بلبلی را از دور می شنوم ، یاد آنشب خاطرات جانگدازی را در مقابلم مجسم می سازد و گمان میکنم روی قلبم بار سنگینی را گذاشته اند که از تاثیر آن روحم را فسرده و وجودم را ناتوان حس میکنم !.. ماریا: هنوز دهشت آنشب از یادم نرفته !.. ـ فاروق ، ساکت میشوید یانه ؟.. ـ آه هیچ فراموش نمیکنم آن دقیقه راکه تو از بریدن پایم خبر داشتی واز شدت اضطراب لب های خود را زیر دندان گزیده سراپا می لرزیدی وازریختن اشك خود داری میکردی !. ـ بشما میگویم چپ شوید !.. ـ بگذارماریا ، بگویم!.. زیراذکر آن روزها بار سنگینی را که روی قلبم فشار آورده نابود می سازد . ـ فاروق .. این چند بار است که شما تکرار ازین راه صحبت میکنید !.. ـ میدانم ، میدانم ماریا ولی یاد این خاطره ها در ازدیاد محبت ما تاثیر بزرگی دارداوه آنشب!...آنشب دراز وطولانی که هیچ پایان نداشت !.. آه ، که تو تصور ـ ١٤٥ ـ