Page 149

عشق و وظیفه یا شب اخیر مریضان سرهای انسان دیده میشود که با نظر حیرت بطرف کنا دی می بینند! . . در اطاق عملیات ، دکتوران و پرستاره ها که دست های شان تا آرنج برهنه است انتظار دارند . کنادی با یک شور و غوغا داخل اطاق میشود . مادر دهن دروازه دقایق درازی را انتظار میکشیم! . بالاخره انتظار ما بسر رسید و کنادی مریض بردار از اطاق عملیات خارج شد معاینه انجام یافت . . . مریض را به اطاقش نقل میدهند ! . . چه واقع شد؟ چرا پایس را نمی برند؟ . . چرا به بسترش می برند ؟ . . آیا در جراحتش بهبودی رخ داده یا برای عملیات آماده گی میکنند ؟ . . با يك هيجان فوق العاده بطرف عملیات خانه روان میشویم . . . دكتورها هنوز در آنجا هستند . . از داخل صداهای بلند بگوش میرسد . ما هم گوش های خود را به سوراخهای دروازه چسپانده کوشش میکنیم سخنانیکه در داخل گفته میشود بشنویم . تنها چیزیکه از داخل اطاق شنیده شد این سه جمله است . ـ کانگرا دوام دارد . . . دیگر امید بهبودی نیست ! . . باید بدون معطلی پایش را قطع نموده مریض را از خطر نجات دهیم ! . . ـ بفكر من هم بايد وقت را از دست ندهیم ! . ـ خوب در صورتيكه نظرية همة ما يكسان است عملیات میکنیم ! . . دیگر چیزی شنیده نمی شود. صدای پای از داخل اطاق بطرف دروازه نزديك شده میرود گویا می برآیند . . . ما به يك گوشه رفته انتظار میکشیم . . . در همین فرصت دروازه عملیات خانه باز و دکتورها دیده می شوند . . . يکنفرشان بطور لا قیدی سرخود را دور داده بچاوش صحیه میگوید: ـ فردا صبح کنا پیتان را برای عملیات حاضر نمائید ! . . ـ خیلی خوب ! . . . ساعت دو شب است . . . شهر ا برا ثیل سکوت و خاموش است . تمام سکنه بخواب عمیقی فرو ـ ١٤٢ ـ