Page 127

عشق ووظیفه یا شب اخیر پاك كرده ميگويد: اوه فاروق بی! آنقدر میترسم كه!... چشم‌های دوشیزۀ جوان بزرگ می‌شود... لرزيدن لبانش را می‌بينم... به نظر حيرت و وحشت بروی ضابط می‌بيند و ميگويد: آه فاروق بی! همه چيز را بيك طرف بگذاريد ، هر چيزی را فراموش كنيم، اما برادرم ؟.. همان روزيكه برادرم می‌آيد و از محبت من با يك ضابط دشمن واقف میگردد . . . يك دقيقه سكوت . . . يك نفس عميق میكيرد . . . بعد با يك آواز خيلی خفيف و آهسته می‌گويد: محقق مرا می‌كشد !.. اوه ماريا ، تو ديوانه شده‌ای ؟ بچه چيزها فكر ميكنی ... برای چه ترا بكشد؟.. برای محبت تو؟.. مگر برادرت انسان نيست؟ آيا او احساس ندارد. نميداند كه عشق و محبت اختياری نيست!... بفكر من تقصيری متوجه ما نيست !.. فرضا اتفاقات دنيا ترا بمقابل شخصی كه نسبت باو در خود احساس عشق و محبت ميكنی نابود سازد ، چيزی از دستت ساخته است؟... ماريا بايد ترا بفهمانم كه : عشق و محبت وطن و ما را ندارد و دوست را از دشمن نمی‌شناسد !.:. فاروق بی، من برادرم را خوب می‌شناسم ، اگر آگاه شود، مرا عفو نخواهد كرد! « گريه كنان ميگويد » فاروق بی، بايد عاقبت سوئی را انتظار بريم!... خیر ماريا، برعكس من بسعادت و خوشبختی مان اطمينان دارم!... ضابط دفعتاً سر خود را بلند ميكند ... در سيمايش تغير محسوسی ديده می‌شود با يك صدای بلند می‌گويد : ماريا ! ترا از من نه تنها برادرت بلكه هيچ دست مقتدری جدا كرده نميتواند !.. دختر با چشمان پر هيجان به چشمان سياه ضابط می‌بيند!. _ ۱۲۰ _