Page 99

سپر ها به کف از سر خشم و کین دلیران در آورده چین بر جبین تیر زین بدست یلان پر سمند یکی لخت ابری به کوه بلند پلنگان به کف میل رنگین تفنگ چو قوس قزح بر سپهر دو رنگ لشکر مخالف نیز ثبات قدمی ورزیده از طرفین دلاوران جانبین رخش دلاوری انگیختند و در موقف نام و ننگ ایستاده چون شیر و پلنگ در هم آویختند آتش حرب از زبانه نار حامیه حکایت می کرد و زمین از کروفر پیاده و سوار از تفسیر اذا زلزلت الارض زلزالها پیام می آورد و زبان سوسن خنجر ایته کل نفس ذایقة الموت به گوش جان دلاوران فرو می خواند و بلبل تیز پر تیر پیغام کل مخلوق لیموت به نزديك و دور می رساند و برق سنان صورت یکاد البرق يخطف ابصار هم در نظر جهانیان جلوه می داد و تیغ جان ستان در بردن جان دلاوران زبان ببرهان قاطع می کشاد . مثنوی به هم چون دو لشکر بر آمیختند کمر بسته و کشتند و آویختند پر از موج خون گشت صحرا ودشت زمین سر به سر سوسن لعل گشت به خون غرق شد مرکبان را نعال تو گفتی مگر در شفق شد هلال نهیب خروشیدن کوس جنگ ز سر مغز می برد از روی رنگ نفیر دلیران بر آمد به اوج به هر گوشه می رفت خون موج موج ز غریزه ابنای شه آوردگاه به پوشید رخسار خورشید ماه بر آمد ز لشکر ده و دار و گیر بپوشید روی هوا را به تیر بنا بر ان سپاه خصم طاقت حملهٔ مردانهٔ شاهزادهٔ کوه ثبات نیاورده از روی اضطرار پای از کار زار شیوهٔ رزم و پیکار کشیده بی اختیار سراسیمه وار راه فرار گزیدند ولشکر فیروزی اثر به صرصر قهر گرد خذلان به رخسار وقار دشمنان ریختند و تا سنگر دوانده زیر پشته که غریب سنگر بود آرام گرفته پناه جستند وافسران توپخانهٔ شاهی حسب الفرمودهٔ شاهزاده والا جاه سپاه پلان پیش شده خصم را زیر تگرگ گلولهٔ توپ و تفنگ گرفتند . مثنوی تفنگ همچو اژدر درآمد بکار شد آن مار آتش زان مهره بار ز دود تفنگ آسمان کبود دژم گشت بر نه سپهر یکه بود بر آن آسمان مهره اختر مثال ولیکن عجب اختر بی پر و بال ز دود تفنگ عالم بی نوا گرفتار ضیق نفس شد هوا یلان را تفنگ غنچهٔ باغ دل ازان غنچه حاصل همین داغ دل (۸۰)