Page 171

بیت لخالفان ترا هر یکی بود دیگر زمانه در تن آخر الزمان افگند یکی ببرد یکی را فلک بقهر تو کدلو برید و یکی را ز خانمان افگند واز غزلین گذشته براه سوخته چنار وشتر گردن افتاد و خبر این و از راهان و هراسان بمگردن دیوار و از آنجا بقر کستان مرکشید ددیه سنجان انتهار تاریخ دار او بدینخط گفته اند نظم آن ظالمی که خون جهان راز حور ریخت شیرازه کتاب خدارا زهم گسیخت چون اعظم استباب مگیتی کادیت یافت بر فرق روز گار زادبار خاک بیخت از بهر مال عدل د اوار ش چاخواست هاتف از آن میانه بگفتا ستم گریخت بعداز فرار ظالمان عظیما را ردوی منصورش افتاد هر کس براهی و هر فرد بجائی میدوید ۱۳۸۰ میسد سرورخان اسفر فر از خان از راه کوهستان درین اهو گروزر مت روام تکاب شد و دیگر خوانین وسپاه هر کسی بطرفی دوید سردار ولی محمد خان که محبوس بکتبم حال بود ونهایت ستم وغایت جور ازان بی رحم قاطع صله رحم که درین شب نجات یافته بار د وی همایون رسیده و به تقبیل انامل فیض اماثل رسیده مورد الطاف شاهانه و عنایات لا نهایه گردید حضرت اعلی بعد از اطلاع بضبط سپاه ظفر انتساب پرداخته تارا ج بشگاه غنیم اجازت فرمود وچون شهنشاه آفاق گیردل اکبر از سبل مشاق سعادت طلوع نموده آبا بلسانان را در حیز تسخیر در آورد وسپاه دل سیاه آوا اب وعده اعظم مهتاب تاب مقاومت ن بوده بپراگندن مفر مه گزیدند شهریار فریدون شعار نخست سردار فتح محمد خان را بتعاقب آن سر گردان بادیه ادبار صمور فرمود وخود بالشكرم منصور آوجیهه قریب سنگر خصم شرف نزول ارزانی داشت و از آنجا روانه غزین شد سردار فتح محمد خان راه تعاقب او غلط کرده براه دیگر افتاد و چون بحدود سوخته چنار رسید غلام محمد خان مذکور را که کمك آمده بود بدست آورده سب شرارتی که در ترکستان با او کرده بود بقتل رسانید از انجا بن تیل مقصود مراجعت فرموده بغزنين آمد حضرت اعلی مسرور دو فر بين توقف نموده بعضی از اسباب سر کاری چون توپها وتفنگ واشتر وخيمه وجبه خانه جمع بود روانه کابل گردید یوم سه شنبه بیستم شهر جمادى الاول سند مذکور کاپه تاريك مستقر الخلافه را که از ظام ستم پیشگان بصیرت شبکده شده بود از قدوم میمنه ازوم خانه سرور ساخت وفتحی انجنان بی درد سر آمد و شمشیره وپیکان نصیب هواخوا هان دولت ابد مدت گردید و مانند حیات جاوید که ببدن در آید یا نور خورشید که عالم ظلماتی را آراید قدم در ان بلده که مصداق بلدة طيبة ورب غفورا است نهاد وزمانه نعمت شکرار این کباته زبان بر کشاد که السلطان فی الیه کما لروح فی الجسد واز مردم آن دیار دیده بدت هر که بیدار بود و بچشم سرمه امده طاعت انحضرت بود بی اختیار غلغله دعا وثنا ، وج جمهور فقرا ارسانید و بلوازم خمسہ حق جل وعلی پرداخته خوشدل و شادمان گردیدند انحضرت نیز زبان شکر افشان برکشاد. . که بود از وضع وشریف خرد و بزر گ و تاجک وترك پرسش تمام نمود . (١٥٢)