Page 74

جنگنامه (۶۷) بدل گفت زین مصلحت سود نیست که بر کشتن خلق از شهر یار بباید که انجام کار آورم با نان همی گفت کی بی خردان وزان پس بدبیر شد شهریار وزان سوی آن مسجدی با سران وزان قلعه بیرون شدند با گروه که چون افضل آن شیر پرخاشگر رسیدند آنجا درختان همه فکندند سر آنکه بگریختند ندیدند بر روی آنان ز شرم استانف آخر گرفتند قرار مرا ازین کسان هیچ بهبود نیست بود بلکه بر کشتن کرد کار کزین خلق خود را کنار آورم نخواهم بیرون شدز گفتارشان که گیرد وداعی زکابل دیار اگورای تیمورشاه و خواجه خان بسوی سنالف نهادند رو کز ان جنگ برتافت روی هنر زکردار خود شاد و خندان همه زخجلت همی آبرو ریختند زعم کردند هنگامۀ خویش گرم زمن داستان دگر گوشدار داستان برآمدن امیر دوست محمد خان از ملک کابل ورفتن بطرف توران زمین بگویم یکی داستانی چنین بپا شد بکار فلك اعتبار که این آسیا نیست گردنده سر زآب مروت تهی خانه اش از و نان بی لجا را کس نخورد که چون دوست محمد شه نامدار گسسته امیدش ز نام آوران بتدبیر رفتن ببسته کمر ببندید همه مالهای گران زمال و زاسباب و رخت نکو که از دیده خون ریزی اندر زمین که تا تکیه در وی کند هوشیار مردم شقا بد بد و ردگر بود تخم اندوه و غم دانه اش که اندر گلویش بیفشرد درد برآمد بد و گردش روزگار ندید از کسی روی یاری نشان با فضل بفرمود کای پرهنر به پشت ستوران بر اشتران که باشد زهر گونه قیمت درو