Page 69

(٦٢) که در سید آباد دارند قرار بدل دارند آئین یغمای شار نمك خوردند و پاس بگذاشتند بقصد سر ان تیغ بر داشتند بببندد آئین جنگ آوری که تا باد شان آید این داوری چنین گفت و بشتافت چون برق تیز دل پر زکین و سر پر ستیز چوشیران سوی جنگ بر تافت رو بکرد آگه این کار با آن گروه بهم آن سر افراز با لشکرا نهادند رو جانب ما جرا چوبلغاریان نیز بشتافتند عنان بر عنان خرد بافتند بدان سان گذشتند زپهلوی شار که آگاه نشد کس از ان گیر و دار چو روجانب ده جيا تاختند علمها بگردون بر افراختند درین سوی خلق کوهستان زمین به شاهزاده گفتند ای پر زکین کنون تا یکی داری اینجا قرار بیاید که پویان شوی سوی شار که ما هر یکی جان سپاری کنیم بفرمانت فرمان گذاری کنیم ببینی که شایسته خدمت کر است نقد که این جامه ننگ است راست بگفت هر یکی گفته پر دماغ نشاندند او را بصد کوفه باغ دل نامور گشت ازین گفت و گو دلیر همچو شیر و بلند همچو کوه که ناگه در انوقت گفت و شنود نمایان شد از دور چرخ کبود سیاه تیره گردی چو ابر بهار پر هیبت بمانند آن اژدها تو گوئی جهان جمله تاریک شد بهر لحظه آن گرد نزدیک شد بشد با دو بدو بد دامان گرد که تا بنگرد چیست سامان گرد نمایان شد از گرد چون آفتاب درخشان سیاهی چو دریای آب که بود موچه اش تیغ و تیر و تبر نهنگیان او باد پایان بر چو دیدند آنرا کوهستانیان بپرخاش او تنك بستند میان لفت آنزمان مسجدی کای سران دلیران وشیران و جنگ آوران بیاید همه پایداری کنیم بیایید که بی اعتباری کنیم گریزید و ریز بدخوی از جبین ز شرم آبروی خود اندر زمین