Page 67

بهم همچو مور و ملخ تاختند چو بیخ حیات از بن انداختند جفا جای تیغ هر طرف شد پدید پدر مهر فرزند از دل بـبرید ز ابر اجل خیمه بر پای شد زخون دلیران زمین لای شد پدر را نبود هیچ یاد پسر پسر گفت من هم ندارم پدر در آن بزم گاه حیدر نامدار بهر گوشه رو کرد چون اژدهار زدمبال او جوی خون شد روان زمین گشت از لشکر کافران بهر جا که رو کرد آن راهنمون تو گوهست سر چشمهٔ رود خون بفرق هر انکس که افگنده تیغ زمرد و رعـر کـبانگردی دریغ کهی تیر در شست او بوسه داد تو گوئی تن دشمناں بر کشاد چگویم که خون کرد آنروز کین مگر بینی و خوانيش آفرین مگو شید از کوشش روزگار بشد کشته از هر دو سو بی شمار سرا سر جهان موجهٔ خون شده ز خون بر زمین رود آمون شده بسا سر ز تن جسته در آن مغاک بیفتاد چون گوی در روی چاک چو چو گانیان هر طرف پا و دست بزیر سم باد پایان هست فراوان ز هر دو سپاه کشته شد تو گوئی که از کشته‌ها پشته شد بیامد شتابان در هنگام جنگ مجومی ز نام آوران فرنگ بشد لشکر حیدر نامدار سراسیمه از دست این کار زار بشد کشته بسیار خود را کنار کشیدند از آن لشکر بی شمار به تنهایی آن حیدر نامور در آن گله مانند آن شیر نر چپ و راست هر گوشه افگنده تیغ چو برق درخشنده از روی میغ بدین گونه از گوشه نام و ننگ فراوان بکشت از سپاه فرنگ در آن عرصه آن تیز تک باد پا بشد زخم ناک و درآمد ز پا بشد آنزمان حیدر از پشت زین چوسرو روان نقش روی زمین به گردش رسیدند جنگ آوران بدست هر یکی تیغ‌های گران پیاده سران حیدر برز کین جدا ماند از تیغ و کوپال وزین