Page 32

جنگنامه (۳۰) بدر آری او را از آن جا بگاه بكير ان مر ا بر فبر ازی کلاه چنین گفت آن شاه نيك اختر ان بشد جانب مير قاصد روان بدو گفت پیغام شاه هر چه بود بگفت كه فرمان برا ريم زود وز آنجا کمر بست آن نیکبخت بخیل مریدان کشیدند رخت بهر جا که میشد گذر گاه او ببوسید مردم کف پای او چنان تا رسیدند در پنجشیر وز ان پس دل دا کثر شد دلیر نفرستاد کس را بنز د يك او که برخوف کردددلش زان گروه برفتند آن مردم دلپذیر بیاوردند او رابنز ديك مير ملاقات همد یگر ان کردند زحال گذشته بیان کردنا وز آنجا سوی شهر کابل خرام بکردند و در ره نهادند گام ز بد كينة چرخ زنگار تن تب آمد مر آن میر را در بدن مریض فزون گشت و تن دردناك ز ... حرارت زبان گشته چاك د واهر چه دادی بدو داکتر بجان حزینش شد کار گر - بدو مغز بادام خشکی نبود زاسکنجبین روی گیر می فزود بلی چارة مر گ چون خطاست چه یارا ی تأثیر اندر دواسـت چو استا لف آمد بماوای خویش بخیل و درو منزل و جای خویش مریض بهر دم فزونتر شدی دل از درد ضعفش زبونتر شدی کنون چند روزی بدینگونه بود رخ آفتابش به زردی امود بذكر الا الله زبان برگشاد بفرمان حق آنزمان جان بداد برآمد چو آنجان شیرین زتن فغان خاست از مر دم انجمن همی هر یکی میخرا شید روی همینکد روی و همیکند موی پس آنگاه مراو را ببردند بخاك چو آن پاكدين را چپر د ند بخاك ازین دهر پر فتنه وبـد نظام بدار البقا شد روان شاد کام جنگنامه ٥٠٠ جلد سيدامان الله م معروف احمدعلی جعفری پوار :۱۳۳۰