Page 31

(٢٤) بها نیگونه بگذشت از نو بهار بسر حد پنجشیرش آمد گذار گرفتند منزل در ان جای باز بدل کرد اندیشه های دراز همین گفت کاین مردم پنجشیر بخون ریختن همچو شیرند دلیر مبا دا که بر ما زیا نی رسد که برخلق ازین داستانی رسید اگر از ره دیگر آرم گذار که نا دیده ماند مرا این دیار تبا شد عران امدن فائده تهید ست مانم ازین مانده بباید کنون قاصد تیزگام که بر شاه برنس رساند پیام فرستند کسرا که نبودش بیم ازین ملك ما را برآرد سلیم که چوندا کتر گفت اینداستان شنیدند آنمردم کاروان یکی قاصد تیز رو همچو باد سوی شهر کابل قدم برگشاد بیامد بنزديك شاه دلیر سرش را زگفتار او کرد سیر چوشاه این سخن را ازو برشنید دران انجمن هر طرف بنگرید چنین گفت کای مردم هوشیار که باشد؟ درین شهر زیبای کار که در ملك پنجشیر رو آورد روان داکثر را فروآورد یلی گفت کسرا نباشد مجال بجزمی میر بابای * صاحب کمال ز اولاد میرسیف الدین ولی سید هست و هم اصل و نسلش جلی که آن مردمان خود مریدند ورا چوجان در بدن پروریدند ورا ز فرمان او می نتا بند سر همه زیر فرمان او سر بسر چوشه این سخن را از و کردگوش طلب کرد يك مرد با رای و هوش بدو گفت کای عاقل هوشیار برو جا نب میر * والا تبار بگویش که ای عارف کاردان* ترا در سلوك حقیقت مکان چه باشد اگر سر برافرازیم ز لطف کرا نمایه نوازیم شوی سوی پنجشیر تشریف گر که آنجا بود منتظر داکتر (*) میربابا ، عارف کاردان ومیر همه القاب و صفاتی است که برای حافظ جی میرحاجی پسر مرحوم میرواعظ یکی از روحانیون معروف وقت داده شده است .