Page 213

(٢٠٦) بدو گفت شاکی شه را مدعا اگر جان من خواهی اکنون بخوا نه پیچم سر از راه و فرمان تو که آن منست آن همه آن تو کشاده زبان آن شه پاکدین چنین گفت بر شاه تو را ن زمین همی خواهم ای خسر و انجمن که اکبر و سلطان گذاری بمن ازان بند و زندان شان باز کن مرا ز ین تمنا سرافراز کن چو دانست خسرو بگفتا ر او بدان در دشده مونس و یار او بگفتا که من با تو بخشیدمی اگر چند زیشان خطا دید می ببر با خود ای قبله روزگار ولیکن مباش ایمن از گیر و دار مبادا رها یا بند از بند تو خلل یا بد این طبع خورسند تو چه خوش گفت گوینده از روی مهر بزنجیر به گرچه زخم است شیر چو بشنید مرد پیر روشن ضمیر ز خسرو سخنها همه دلپذیر قبولش بیفتاد و بر شد بپا بیامد بنزد ان شه پارسا همی کرد، اکبر ززندان برون فلك سوی بختش بشد رهنمون در آمد به بختش ز نو راستی برون آمد از کژی و کاستی شد از طالعش اختر نحس دور که در مسکن مشتری تا فت هور سزاوار تخت شهی یافتش بصد آرزو بخت بشتافتش به آخر بصد عز و تمکین و ناز بر فتند با وای آن سر فراز نشستند بدان منزل دلگشا نهادند در مسند عیش پا سپهدار اکبر یل پیل تن بهمراه سلطان در ان انجمن همی بودند آنجا بعیش تمام به آزاد زندان بدند شادکام بدی فضل قادر بشرط ادب رضا جوی نام آوران روز و شب خورش آنچه شایان خوان بودیش که در دستگاه آن عیان بود یش بیاور د برنامدا ز ان مدام بد ین سان بد ند مدتی شادکام ولیکن که بر خواهش خویشتن نرفتند بیرون از ان انجمن سرائی بد آنجا بد ن پی گزند بر سم نظر بندی بپای بند همی رفت سلطان بهر جایگا نمیرفت اکبر برون از سرا چو بگذشت چندی بدین گیر و دار ز ابر اختر بخت گشت آشکار