Page 197

(١٩٠) چو بشنید شا گفت در ویش را گد شتند آن دم ز د ریا کنا ر زپنجشیر نیز آمد ند سر کشان بر آن هرد و کز سر کشی کام داشت نوازید شان شا زا لطاف خویش بز ر گا ن گر د نکش گلبهار بهمرای هر يك دلیرا ن جنگ ازان جا به پروان چون بنها د رو چو در ملك پروان گر فتی قرا ر وز ان جا یکی بود با عز و نا ز ز با نش زرعنا سبق بر ده بود دورنگی بدش دایم اندر سرشت تنك ظرف و کم عقل ونا برده بار پیو زش کشاده زبان در وغ از و شاد شد خاطر شهر یار بمنزلگة او فرود آمدند بشد شهر یار اندر ان مندرا (؟) فرود آمد هر گوشۀ لشکرا بد ین بود تا گنبد نه ر و اق سرا پرده شب بکیوان کشید بشد جفت شب عقرب شبفر وز وران شب همان بدگهر، سر فراز بهمر ا ه شا بو د يك پا س شب چو در سوی آرامگا رفت شاه سو ی فتنه و کینه آورد رو فر ستا دبر سوی بر نس پیام مرابر تو شد را ستی از نخست کنون باز این گفته از راستی بد انست ز ان در کم و بیش را نها دند رو جا نب گلبهار بخدمت بر شاه خنجر کشان محمد شه و سیف الله نا م د ا شت شدند شا د مان سر فگند ند پیش رسیدند برخد مت شهر یا ر میان را بپرخاش بستند تنگ شة نا ج و ر با سپاه و گرو ابا لشکر آن خسرو تا جدار سبک ما یه ر انا م بو د سر فراز بزیبایی هر گز نیا لو ده بو د رخش همچو کاغذ سیه بادوزشت رسید آن بدا ندیش بر شهر یار چر اغ در و غش نیا بد فر و غ نداست کز دار آن بد شعار بشکرا نه اندر سجود آمدند ابا نا مداران جنگ او را دلیران و شیر ان نام آو را با فگند خو ر شید را در فر ا ق زیبا ر گان زیب دامان کشید شب آیت بین تا چه زاید بروز که نی عیش یابندز دوران نه نا ز بخوا هشگر بها و شرط ادب شد از شاه بد رود آن کینه خواه که بر شا مگر رنج آید از و که بر گوی ای سر کش شاد کام کسی همچو من نیست پیمان دوست بگویم نه از کژی و کاستی