Page 185

(۱۷۸) خدا روز جبار را بد کناد که او اندرین راه شان رو نهاد ازین گونه گفتار بسیار گفت همی از مژه اشك خون باز سفت جنگ کردن امیر دوست محمد خان در پامیان بهمراه داکتر و شکست خوردن او از یدلی ترکان چو بگذشت پس چند روزی برین حزین شد سپهدار کا بل زمین به والی بگفتا که ای نامور مرا نیست زین زندگی زیب وفر بباید ترا لشکر آراستن مرا رفتن و کین خود خواستن شجاع را نمایم یکی دستبرد که وی مر مرا هیچ خواهد شمرد ببوسند یکی تیغ و دست مرا سرانگشت و پیکان و شصت مرا وگرنه همه لاف آیدش ز کردار مردان گزاف آیدش نکردست تا شیر جنگی شکار بچشمان کس می نشد آشکار چو والی زگفتار شه بر شگفت زشادی بکردار گل بر شکفت برادر بوالی بدی شادکام دلیر و سپهدار با با بنام بدو گفت والی که ای سرفراز که ای رنج باشد که آرام و ناز بباید که لشکر سرانجام کنی بگردان بهر گوشه پیغام کنی که هر جا سپهدار جنگ آزمود بیباشد بیاید درینجا فرود وزان بعد بابا بر افراخت سر بفرمايش والی نامور بجست و بیار است اندر زمان سپاهی زتر کان جنگاوران رده بست و بشمردد دانست کار بیامد سواره هزار ش چهار مسلح همه با سلاح گران همه نیزه و تیغ با گستوان همه سرکش و تند و گرد و دلیر همه باره کوه پیکر بزیر چو آیین لشکر سرانجام یافت سرافراز با با بوالی شتافت بدو گفت کای سرکش و سرفراز بیاراستم من سپاه طراز دگر راه فرمان دهی مر تر است که برمن ترا راه فرمان تر است (؟) ازان بعد والی یل سرفراز ابادوست محمد بگفتا بناز که ای شاه وسالار با نام و ننگ شدآراسته ساز و آیین جنگ دگر چیست فرمان بجا آورم که سرجز بفرمان تو نسپرم بدو گفت پس شاه کابل زمین که اینامه نور خود بجابر نشین (؟)