Page 174

(١٦٧) جنگ نامه که تا زنده ام جان فشانی کنیم ترا همچو جان پاسبانی کنیم بدند مدتی اندرین گیر و دار نشد بخت نصرا نیان پایدار کسیرا که ایزد بود یاورش چه باك ارهمه تیغ بارد سرش بدانست برنس که شدکار تنگ نشد چیره دستی ز خیل فرنگ بفرمود تا بازگشتند ز جنگ شده زرد و پرخاك و خون روی و رنگ زمانی بیاسود در هم سپاه بشد خشمگین برنس کینه خواه بدین بود تا گنبد بی ستون زخود کرد خورشید راسر نگون به زد یدشب چهره آفتاب بپرد و نهان کردش اند ر نقاب برآورد شب پردۀ شب روی که ماند نهان سغدی و پهلوی دران شب بفرمود آن نامدار بد رویش آن مسجدی کامگار که امشب تو در فکر این چاره شو پی چارۀ کار بیچاره شو برآیید از قلعه خورد و کلان مگر تا سلامت بر آرید جان بفرمانش از قلعه آن هر چه بود برون آمدند آنهمه چست و زود روان نیز خود بر سر زین نشست کمر بر سوی ملك نجر اب بست دران شب سوی ملك نجراب رفت فلك گفت کز چشم ما آب رفت چو شد بیرق صبح روشن بلند کز وشاه خاورشود بهره مند برآورد خورشید زرین کلاه کزو نور بر شد بچرخ سا به برنس رسانیدند آنگا خبر که گشته تهی قلعه زان تا مور بفرمود آن برنس دیوزاد که آن قلعه را نیز آتش نهاد بیاورد آن مرده ها را کنون سراسر بکردند بخاك اندرون از آنجای برگشت آن کینه جو سوی چاره کار آوریدند رو در آنجا همی بود روز و شبان بپایان رسانیدم این داستان فرستادن امیر دوست محمد خان برادر محمد افضل خان را از بخارا در تاشقرغان بخواستن کوچ ها کنون باز بشنو که هوش آورم سخن های رفته بگوش آورم به آغاز کار آورم روی خویش بسوی بخارا کنم خوی خویش