Page 169

(١٦٢) بتدبیر دیگر برا فشرد بی که آتش بر آرد به پیکار نی بفرمود تا توپ ها هر چه هست برا بر بیکسوی دیوار بست بگفتا که دیوار زیر آورید بتوپ این جهان را بزیر آورید زبالای دیوار همه خشت خشت بیابد که یکسر بپایان نهشت چوفرمان برنش سپاهی گرفت سراسر جهان روشنائی گرفت بغرید غرا به اندر کمین (?) در آندم بلرزید روی زمین چنان کرد تا ساخت دیوارپست که از زیرش آید ببالاش دست برآورد آن لحظه برنس خروش کزین بیش در توپ دیگر مکوش بباید كه يك دسته جنگی سپاه بهمراه نام آور کینه خواه بتابد بسوی برج بشکسته رو نتابد رخ ار تیغش آید برو همی گفت کاتن که کار من است که این زخم خورده شکار من است گزین کرده برخود سپاه نامجو سوی برج بشکسته بنهاد رو چو دیدند مومن منان ساز جنگ کشادند بازو به تیر وتفنگ سوی برج بشکسته گشتند روان بهم نامداران جنگ آوران دور و یه ستادند دل پر زکین که آیا چه آید زچرخ برین دران لحظه هم کاتن آنجا رسید روان تیغ کین از میان برکشید بگفتا بنام آوران فرنگ که گیرید این سرکشان را بچنگ دویدند بد یو ار نصرانیان که گیرند مومن منان را میان یکردون برآمد صدای تفنگ که اندر قعر عقرب او بخت جنگ چنان برکشیدند گردان خروش که شد گوش گردون دون پنبه پوش گهی میزدند تیغ گاه خشت و سنگ نبودى مدارای رزم تفنگ سر و روی پرگرد و دل پر زخون بیارید سنگ از برون ودرون بشد کشته بسیار خیل فرنگ بکشتند همه سیر از جان وجنگ جوانى بشد کشته عبدالله نام ز خویشان آن مجدی شادکام بگرویدهم مجدى زخم دار شد از دست بازوى آن نامدار همی رفت درویش نزدیک او بدو گفت کی سرور نامجو نیاورد بدل هیچ اندوه و غم که یا رب بداندیش تو بادكم