Page 111

(١٠٤) تو منصف شوای شاه توران سرا که از کیست بیداد این ما جرا ازین پس اگر من بمیرم چه باك سنون کز ملامت تنم گشته پاك چو سالار توران سخن بر شنید ز کین سوی نام آوران بنگرید بگفتا که گفتار بسیار چیست کزین پس جز اندوه نخواهید زیست اگر روی بابت نبودی میان که بر من بگردآگه از کارتان نگشتید یکتن ز کشتن خلاص همی سر ببریدیم از عام و خاص ولیکن بشاهتان ببخشیدمی کزو بر سر راستی دیدمی چنین گفت و فرمود بندندشان بسالار ز ندان سپر دند شان چه اکبر چه افضل چه سلطان کنون بزندان محنت شدند اندرون ببند گران شان سرا پا بیست که هردم تن نامدار ان بجست بهر شب یکی نان خشك از غضب فرستاد شب تا دگر باز شب (١) بدین گونه در بند گشتند خوار دلیران و شیران شا بل دیار و زان پس سپهبد از توران زمین بر شاه کابل بگفت این چنین که بر گو بخنجر گذاران خویش ا با خویش و فرزندو یاران خویش که ا کنون همه سوی قرغان روند زشادی لب شارو خند ان روند نباشند زین پس به شهر بخار بجز نو يك سه تن نامدار (١) زقرغان بیارند همه آل تو که از بند گردند رهايال تو (٢) چو شاه گفت سالار توران شنید زغم مرغ جانش بخود بر طپید بدل گفت اکنون زبند گران رها ئی نیا بم به نام آوران وز ان پس به اعظم بگفتا که هین به لشکر برو سوی قرغان زمین همه اهل ومال وزر ای نامدار ببردار و باز آ به شهر بخار که برشاه توران سر راستی نمایان شود بعد این کاستی وزان پس نهان گفتش ای هوشمند زمن بشنو این گفته دلپسند گرفتم اگر شاه توران سرا کشد بند از بند مایان جدا میا و تو دیگر درین شهر پیش نه اهل و نه مال و نه گنج و نه خویش