Page 419

(١٥٣) جلد دوم بزرگان که از کابل برکاب همایون آمده بودند همچون اشعت طمع خصوصی سه نفر سردار عطا اله خان وسردارنيك محمدخان وسردار عبد الله خان ناصری که خود را بزرگترین کل میدانستند از رفتار اوی ناب خوشدل خان درباره شان کدورت کردند و باعث خرابی اوی نایب صاحب دولت بیاد شاه خودر اچنان بر باد داد که تا بدرجه بی ناموسی رساندند چنانچه ملك ها که بررك لشکر شده بودند بدروازه دوم حر مسرای پادشاه رفته بوالدۀ ولیعهد که عيال بزرگ پادشاه نامیده میشد و خطاب باصوات كردند و ترسان ولرزان ساختند چنانچه سه روزه فاتحه درمرك پادشاه گرفته نشد لاكن مقصدی که هرسه نفرغماز فتن انگیزبخاطر داشتند بمراد خویش واصل نشده الخسر الدنيا والاخره محسوب گردیدند و در خطۀ افغانستان بدنام ابدی شدند و بسزای بدکرداری خود رسیدند . شعر تو چاهی کنده ای در دل که خلقی را در اندازی نمیترسی ازان روزی که خودرا در میان بینی باب ششم ذكر سلطنت امیر محمد یعقوب خان با مر پدر و محبوس شدن امیرمذکور بدست دولت انگلیس و محبوس و از فرستادن بجانب هندوستان و تصرف نمودن کابل را افواج انگلیس در سنه يكهزار و در صدونود وهشت هجری تا لغایت سنه يكهزار و در صد ونود ونه هجری مدت سلطنت امیرمذکور یکسال ناتمام لهذا در زمانيكه سركار امیر شیر علی خان کار دولت وابناه و روز خود را سیاه دیدند واز مه طرف خیر شکست آمد بلکه شکست لشکر وهمه چیز بخود کابل رسید سركارتبه روز گار خیردوات را چنین دیدند که سردار محمد یعقوب خان را بجای خودسریر سلطنت افغانستان بر تخت دارالسلطنه کابل نشانده خود سر کار بدولت اروسیه رفته قیاس کردند که کار افغانستان را بدولت مذکور انفصال دهند این بود که سردار محمد یعقوب خان را از محبوسی برآورده اسمی ولیعهدی را در زمان حیات سر کار بالای شان گذاشتند وخود سركار اقدس عازم ترکستان شدند چنانچه شرح رویداد شان را قبل ازین تحریر نمودم اکنون آویت سلطنت بنام نامی سر دار محمدیعقوبخان زده فقره چندی از رویداد وگذازشات سردار مذکور در قید تحریر و ترقیم در آورم مختصر کلام امیر محمد یعقوب خان بعد از فوت پدر برتخت دارالسلطنه کابل نشست و سریر آرای سلطنت افغانستان شد وسکه و خطبه بنام نامی شان زده شد بعد از آن با دولت انگلیس رابطه دوستی و طریقه همسایگی پیدا کردند چنانچه بعداز شکست لشکر افغان فرنگی عازم کابل شد در حدود خورد کابل رسیده بود که امیر محمدیعقوب خان بعنوان دوستی در آنجا رفته ملاقات کردند وطریقۀ دوستی را از نونازه نمودند و کنصر فرنگی را از آن جای که تاب وتوان نداشتند