Page 272

(۱۳) پادشاهان متاخر فرد گلیم بخت کسی را که بافتند سیاه به آب زمزم و کوثر سفید نتوان کرد باری جناب سردا ر غضنفرغضب آمیز شدند با وجود آن در باره مردم اقچه خیا ل بندگان عا لی بخرابی نبود و مدنظر شان نیکی بود مدعا بدست آوردن پسر میر اتالیق را داشتند لاکن مردم اقچه از روی نادانی بخرابی خود کمر بستند و پیرو حرف د شمن شدند چنانچه درهمان حین میر کحلیم خان که میر شبرغان بود ند ومیر حکو مت خان کــه میر اندخوی بود ند هر دو باتفاق بحضور فیض ظهو ر بندگان عالی آمده سلام کرد ند وبقدر قوه ارمغان های خو د را منظور حضور نمود ند و از حضور بخلعت ها ی فاخره سرافراز شده هريك صاحب حکومت وولایت خود شده از حضور مرخص شدند اضافه بران میر حکیم خان میر شبرغان دختری درپس پرده عصمت داشت از شرافت طالع و اقبال بلند بحضور سالار نامزد نمودند گویا شريك دو لت خداداد شدند قصه کوتاه جناب بند گان عالی که بغت برگشته گی مردم اقچه را دیدند هرچند که یکهفته تاخیر کردند که شاید مردم اقچه براه حق دعوت شوند نشد ثانی بافسران لشکر وسپاه امر کردند که فوراً قلعه را حصاری کنند و باطراف قلــعه سنگر بزنند و از چهار جانب قلعه را درمیان بگیر ند . حسب الامر دلاوران لشکرو افسران دلاور قلعه را درمیان گرفتند وچنان کردند كه یکنفر مرد وزن از درون شهر بدر شده نمی توانست بهمین منوال چهارده رو ز جنگ پیو سته بود ومردم قلعه از بخت برگشته گی در قلعه داری خود کمی و کوتاهی نمیکرد ند و بافواج ظفر امواج زدو خورد می نمود ند ومتو جه خاتمه کار خود نبود ند که تا چند قلعه داری باید کرد و یا به امید واری که از کدام جانب لشکر خواهد آمد ویاری خواهد کرد اضافه بران قلعه بند ی اسباب ها ی زیادی بکار دارد اول خوراك ودوم توپ و توپ خانه لشکری باشد که بامدافعی تقابل گردد و جنگ انداز د وداد مردانگی بد هد هیـچ يك در قلعه بندی نباشد عاقبت چه با ید کرد بغیر از سردادن وبنیاد خود را از بیخ وبن بر کندن. فرد قضا چون زگردون برآورد سر همه عاقلان کور گرد ند وکر بهر حال مدت قلیل که عبارت از چهارده روز باشد مردم قلعه تنگد ستی پیش آمد وغله نایاب شد بلکه در کاه کشان فلك پیدا نشد لاچار به تنگ آمدند وشبها بگرسنه گی وداد وفریاد صبح میشد وروز ها به قرص آفتاب دیده خورسندبودند لاكن ازدهن توپ وتفنگ سیر می شدند عاقبت بافعال بد و کردار زشت خود دانستند بحال تباه خود پی بردند از پسر میر اتالیق رو گردان شد ند وقصد کردند که پسر میر اتالیق را محبوس سازند و بحضور سردار و ا لا گهر برده د ست آویز گناه خود کنند لاكن پسر میر اتا لیق که از ابتدا از مرد م اقچه بجان خود میترسید ولرزان بود وشب وروز مابین خوف و رجا می گذراند در اینوقت خیالات مــردم اقچه را در بارۀ خود بد دید بفکر جان خود شد و با پنجنفر خد متگار خود مصلحت کرده نصف شب از قلعه بر آمده خو فیـــه بجـا نب میمنه