Page image — the source of record
Machine transcription
- ۱۲۳ -
پس از اقرار خواست که رجوع بکند ؛ نمیتواند و حاکم آن شخص را
برموجب اقرارش محکوم بادای دین میکند . شرطهای اقرار در کتابهای
فقه موجود است .
اقرار چنانچه حجتی است قاصر ؛ اینچنین دروغ در اقرار عادتاً امکان
ندارد . از ین سبب نظر به بینه اقرار اولی تر شناخته شده است . بنابرآن
در يك حادثه اگر بینه واقرار جمع شود ؛ حکم کردن با بینه ضرورت ندارد.
قاضی حکم دعوی را نه بروی بینه بلکه بروی اقرار مستند میسازد .
تفریع :
مردی از مردی درحضور قاضی پنجهزار روپیۀ افغانی دعوی میکند و
بروی انکار مدعی علیه دعوی خود را با بینه ثابت مینماید . پیش از حکم
دادن حاکم ، اگر مدعی علیه بدعوی مدعی اقرار کرد ؛ حاکم نه بروی
بینه بلکه بروی اقرار مدعی علیه را ملزم میکند . زیرا در این دعوی بینه
ضرورت نیست .
هرگاه شخصی از مال تركه يك متوفی حقی ادعا نمود ؛ باستثنای دیگر
وارثها بحضور قاضی با وجود يك وارث دعوی کرده حق خود را اثبات بنماید ؛
پس از اثبات آن و پیش از حکم قاضی وارث حاضر اگر حق مدعی را
اقرار نمود ؛ قاضی درین دعوی نه بروی اقرار بلکه بروی بینه حکم میدهد.
چونکه حاکم اگر بروی اقرار حکم نماید این حکم بوارثهای دیگر سرایت نمیکند.
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.