Page 54

۴۷ کرده اند. و تو چون پریشانی و مغلوبیت خود را از آلات ناریه ایشان محقق میدانی بسوی ایشان اصلا تقرب نمی جوئی حقار تیکه در خویش از توانگران مشاهده می کنی. انتقام آن را از ما می کشی. پس بنگر چقدر ظالم بی انصافی ای زمستان !... بعد ازاں بسوی مناظر توانگران که تفت و بخار آتش های بخاریهای شان، با بویهای اطعمه های گوناگون شان نافجهای دور باش عساکر سرما و گرسنگی بود متوجه شده بدین گفتار رقت آثار مبادرت ورزید: ای توانگرانی که جناب رازق مطلق شمارا در ناز و نعیم مستغرق گردانیده! مرحمت کنید، و به امداد ما بر رسید، ما را نیز بسلاحیکه از خصم جانستان ما یعنی زمستان برهاند مسلح گردانید. بر اطفال بیچاره یتیمیه