Page 448

۴۴۳ شعر العجم حصه چهارم جهان بر شگفتی است گر بنگری ندارد کسی آلت داوری (۳) باین همه فلسفهٔ فردوسی نسبت بخداوند این است که سوای این دیگر چیزی معلوم شده نمیتواند که ”هست“ و ”یکتا است“ و زیاده برین هر چیزیکه متعلق بذات و صفات او گفته شود تماماً قیاسی است زیرا که ذات او بلند تر از فهم انسانی است درین مباحث وی همرابی فلسفیان را آرزو مند نیست و خودش فلسفه دانها را مخاطب کنان میگوید : ؎ ایا فلسفه دان بسیار گوی نپویم براهی که گوئی بپوی فردوسی میگوید هر آن چیزیکه بدل و زبان ما می آید و در خیال ما خطور میکند یا هر چیزی را که مشاهده میکنم آن شیئی خدا نیست : ؎ ترا هر چه بر چشم بر بگذرد بگنجد همی در دلت یا خرد چنان دان که یزدان نیکی دهش جز آن نیست و زین بر نگردان منش بلاغت :- او بار ما علی العموم لحاظ بلاغت را بحیثیت