Page 405

شعرالعجم حصه چهارم ۴۰۰ اگر شد فریدون چنین شهریار نه ما بندگانیم با گوشوار سخن گفتن و رنجش آیین ماست عنان و سنان باختن دین ماست سرچشمه هر نوع اخلاق و عادات عربها دو چیز است اول فصاحت و بلاغت دوم حمیت و غیرت این هر دو وصف را فردوسی در دو کلمه "سخن گفتن" و "رنجش" تعبیر نموده تصویر یک کیرکٹر مخصوص عربها را قائم کرد :- (۳) چون رستم انگشتر خود را به منیژه داده او را نزد بیژن فرستاد، بیژن علی الفور آن را شناخته بساخته خندید چون منیژه از رستم واقف نه بود متحیر شد که در همچو موقع مصیب و خفقان مسرور گشتن و خندیدن چه معنی دارد بیژن گفت که اگر تو عهد و سوگند میکنی که این راز افشا نخواهی کرد البته که علت آن را من بتو خواهم گفت :- یاد باید داشت که منیژه این طور با وفا یک دختریست که محض بواسطه عشق و محبت بیژن عیش و آرام و قصور و عمارات شاهی را گذاشته خود را بیک حال فلاکت و مسکنت گرفتار کرده است و بیژن نیز برین وفا داری واقف و معترف است مگر با وجود آن چون نگه داشتن راز کیرکٹر