Page 390

۳۸۵ شعرالعجم حصه چهارم که زال یک شخص معمر مو سفید یست رودابه گفت هر چه است باشد جانم فدائے اوست و الحق که وجود او داروی این درد بیدرمان من است و بس: ے دل من چو شد بر ستاره تباه چگونه توان شاد بودن بماه کرا سر که دارد بود بر حبگر شود زانگبین درد او بیشتر با این همه این سخن را پیش نظر نهاده است که معیار پسندیدگی بجائے حسن وصورت می باید که حسن سیرت باشد لہذا از زبان رودابه میگوید : ے برو مهر بانم نه بر روئے و موئے بسوی ہنر گشتمش مهر جوئے در شاہنامه بہر مقام معیار رتبۀ زنان را بلند قائم نمود است، لہذا درین مقام نیز ثبوت نکته سنجی و حقیقت پسندی رودابه را نموده است، چون خاصان میلان طبیعت رودابه را بطرف زال دیدند آنها نیز باد درین امر ہمنوا شدند: ے بآواز گفتند ما بنده ایم به دل مهربان و پرستنده ایم درین چاکر کٹر وفاداری و جان نثاری کنیزکان و پیش