Page 383

شعر العجم حصه چهارم ۳۷۹ ما بعضی ازاں امور را مفصلاً می نگاریم ، اکثر یہ اردوگاه عسکری را بمقامی قرار می دادند که بطرف راست و یا چپ آن کوہ یا دریا واقع بود پیشروی معسکر خالی و کشاده می بود ؎ سپه را سوی میمنه کوہ بود ز جنگ دلیران بے اندوہ بود سوے میسرہ رود آب روان چنان در خور آمد که تن را روان صورت جمع آوری و اجتماع عسکری این طور می بود که مقدم تر از همه عسکر پیاده که بدستہائے شان بر چه می بود و عقب آنها رساله و در خلف رساله صفوف پیلها می بود ؎ پیاده که بد در خور کار زار بفرمود تا پیش روی سوار صفی بر کشیدند نیزه وران سپردار با باد پایان سران پس پشت ایشان سواران جنگ کز آتش به خنجر ببروند زنگ پس پشت شان زندہ پیلان چو کوہ ز میں از پئے پیل گشتہ ستوہ طلایہ یعنی عسکر حفاظتی رکه باصطلاح عسکری ما آنرا پوستہ