Page 298

۲۹۳ شعرالعجم حصه چهارم عرفی در موقعیکه از غیظ و غضب از اختیار بیرون رفته تا هم بیشتر ازین چیزی نگفته است :- ۵ با من از جهل معارض شده نا منفعلی که گرش هجو کنم او بودش مدح عظیم شخصی عرفی را بد رفتار گفته بود - وی در جواب او قطعه را تحریر داشته که شعر اولش این است :- ۵ تهمت فسق بمن کرد یکی دور اندیش کاید از صورت او معنی آدم برداشت لطف درینجا است - تا وقتیکه شعرائی ایران در ایران می بودند - از فحش گوئی و هجو سرائی دریغ نمیکردند همین که در خاک هند داخل میشدند - زبان شان مهذب میگشت و در ان موضوع چیزی نمیگفتند - وحشی یزدی تا که در هند بود - زبانش از هجو و هزل علیحده بود - همین که در ایران داخل شد - باز همان بی نقط گفتن را آغاز کرد * حکیم شفائی این چنین یک شخص صاحب مراتب بود - که شاه عباس صفوی در عین سواری موکب خود را بغرض تعظیم او استاده نموده و می خواست - ۵ بی‌نقط گفتن کنایت است از تعقیب کردن خوی و سرشت و عادات اصلیه