Page 287

شعرالعجم حصہ چهارم ۲۸۲ مرا از چشم و سیہ زلف یار یاد آمد فرو نشستم و بگریستم بزاری زار یکی بگفت ملک را که فرخی بگریست بصید گاه تو بر چشم آہوئے بسیار ملک چنانکه از آزادگی سنرید گزند نہ آہوئی چو نگاری زبتکدہ فرخار دراز گردن و کوتاه پشت و گردسین سیاه شاخ وسیہ دیدہ و نکو دیدار بمن فرستاد آنرا و معنی آن بوده است که شادمان ز اندوہ دل برین بگسار سلاطین نیز ازین مشغله خالی نبودند- شیفتگی را که سلطان محمود نسبت به ایاز داشت شہرت عمومی دارد تا اینکه شعراء نیز در قصائد به تذکر آن می پردازند - در میان سلجوقی ها بادشاه باعظمت و جبروت شان سلطان سنجر بود - عماد الدین اصفهانی نسبت باو در تاریخ سلجوقیہ یک عنوانی را قائم داشته در ان مینویسید- ے کان من عادة سنجر ان يشتری غلام اختار ها ثم تيعشقة ويشتهر بحبه و يشتهر بقربه ويبذل ماله وروحه الخ ے تاریخ سلجوقیہ مطبوعہ مصر صفی ۱۴۰