Page 265

شعر العجم حصہ چهارم ۲۶۰ میبود- و نتیجه آن این طور ظاهر میشد که هر هر فرد حتیٰ اطفال آنعصر عسکر شده بودند - گروه امراء و سلاطین که همیشه عیش پسند و مصروف معاشرت می باشند درین وقت این چنین یک حالتی را داشتند که منصور سامانی که آخرین تاجدار سامانیه بود - چوں مصاحبین و ندیمان او بحضورش عرض کردند که شما از حیات خود حظ و لذت برداشته اسباب تفریح خود را مهیا و عمارات شاهی را بپا و از ترنم و خواندن مطربان خوشنوا طبیعت خود را مسرور فرمائید - وی این قطعه را که از طبع خودش است - جواباً بآنها خواند :- ع گوئید مرا چون سیب خوب نه سادی مادمی که آراسته و فرش ملون با نعره گردان چه کنم لحن مغنی با پویه اسپان چه کنم مجلس گلشن جوش می ونوش لب ساقی بچه کار است جوشیدن خون باید بر عیبه جوشن اسپ ست و سلاح ست و مرا بر قله و باغ تیرست و کمان است و مرا لاله و سوسن همدرین زمانه شمس المعالی قابوس بن وشمگیر فرمانروا بوده