Page 176

شعر العجم حصه چهارم 171 عنان سلطنت نیز در قبضه آنها فتاد- مامون الرشید از جانب مادر عجمی بود- و از همین جهت ایرانی ها او را خواهر زادهٔ خویش میگفتند- در حیات ابتدائی مامون در عجم به هزار ها شعرا پیدا شدند- ولی هر چه می سرودند- بعربی میگفتند- چنانچه علامه ثعلبی در کتاب یتیمة الدهر باستقصاً تمام نامهای آن ها را نوشته است- لکن چون بیگم مامون عجمی و زبان مادری او نیز بوده اهل دربارش هم عموماً عجمی بودند- نظر باین سبب ها که مذکور شد- شعراء ملکی را این خیال بدماغ آمد- که حیثیت و قدردانی این زبان وطنی بسر رسیده می بایست- که از وقت استفاده کنند- چنانچه عباس مروزی این قصیده را سرودهٔ تقدیم کرد:- ای رسانیده بدولت فرق خود بر فرقدین گسترانیده به فضل و جود در عالم یدین مر خلافت را تو شایسته چو مردم دیده را دین یزدان را چه ما بسته چو سرخ را هر دو عین کس بدینمنوال پیش از من چنین شعری نگفت مر زبان پارسی را هست با این نهج بین لیک زان گفتم من این مدحت ترا تا این لغت گیرد از مدح و ثنائے حضرت تو زیب و زین