Page 118

شعر العجم حصہ چهارم ۱۱۳ و همین چیز است ، که بر آن خواجه حافظ ناز و افتخار کرده نسبت بیک حریف خویش می گوید ، که فلان ”صنعتگر است اما شعر روان ندارد“ ۔ بواسطه همین وصف در شعر موسیقیت پیدا میشود و سرحد شاعری و موسیقی را با همدیگر اتصال می دهد ۔ مصرعه نخستین این شعر ”حزین“ را : ه چون سر کنم حدیث لب لعل یار را گرد از نهاد چشمه حیوان بر آورم ”خان آرزو“ قرار آتی اصلاح کرده است ۔ ع چون سر کنم حدیثی از ان خط پشت لب هر قدر الفاظیکه در مصرعه ”خان آرزو“ است ، یعنی حدیث ، خط ، پشت لب تماماً فی حد ذاته فصیح میباشند ولی از مجموع شدن آن این حالت به وجود آمده است که در وقت خواندن آن مذاق سلیم بر هر لفظش خود را از لغزش محافظه میکند ، برخلاف آن شعر حزین مانند سلسله جواهر یکسان و نهایت عالیشان بنظر مذاق سلیم جلوه کنان می آید ۔