Page 74

اصول انشا ۶۷ هستم و در وقتیکه جور و تندرست بودم و از مهربانیهای تو بهره در می شدم ، مرا بهره ور نساختی . وقتیکه این سخن ، دل محبوب را نسبت بخود بیشتر رقیق ساخته و گریهٔ او را فزونتر نموده ، باز زبان بشکوه کشوده میگوید : حال که شوق دارم تنها بوده درین یک نفس آخر ، با نفس خود حساب کنم و نامهٔ اعمال او را به بینم که درین چند سال زندگی نا آرام ، برای سفر آخرت چه برابر کرده باشد ، تو از پیش روی من برو که طاقت گریه ترا ندارم و بیشتر باعث خفقان من می شوی ! خلاصه محرومی از مطلب و نامرادیهای تمام ایام حیات و حالت سخت جانکندن را چنان تصویر داده و به عبارت در آورده که عینا حیات حزن انگیز او در باطن خواننده حلول میکند و او را مثل خود در بیقراری و شور می اندازد . تمرین حکایت ذیل را نثر کنید ! شنیدم که یکبار در دجله سخن گفت با عابدی کلهٔ که من فر فرماندهی داشتم بسر بر کلاه مهی داشتم چو طالع مدد کرد و بخت اتفاق گرفتم ببازوی دولت عراق طمع کرده بودم که کرمان خورم که ناگه بخوردند کرمان سرم