Page 73

اصول انشا ۶۶ شده و مرا به سنگینی درد ناک خود رنجه میدارند؛ اندکی راحت باشم . . . . . . . . . . . . . . . . . اکنون بشرح فقره های فوق پرداخته حسیات نویسنده را تحلیل می کنیم . صاحب این مقاله سوز ناک (از بی اعتنائیهای محبوب جامعه و درد کم التفاتی او در عالم خیال خود را بحالت جانکندن قرین و محبوب را بر بستر مرگ حاضر و دل سوز یافته آغاز بشکوه کرده و با او خطاب نموده میگوید : تمنا داشتیم ترا بمزایای محبوبی جلوه گریایم یا بعباره دیگر میخواستم ترا بر خود عطوف ، مهربان ، همدم غمخوار، غم شریک ، مددگار بیابم ، نیافتم اکنون که از درد بیدوائی این ناامیدیها ، مردن مرا خلاص میکند و بزندگانی ابدی بی تشویشی میرسم بسبب گریه خود درد مرا تازه مکن . و چون باین سخن مؤثر، محبوب را بیشتر بر سر رحم و مهربانی آورده که بی اختیار اشک از چشم او ریخته باز سر گله را وا کرده می گوید : حال! اشک ریزی و دلسوزی تو برای من چه فائده دارد که همین دستی (فوراً) سفری و از حضور تو رفتنی